Alinea 39 Parket bij de Hoge Raad 15 oktober 2004

3.1 Het eerste onderdeel vormt een motiveringsklacht tegen het oordeel van het hof, dat GTI zich naar maatstaven van redelijkheid en billijkheid niet op het verjaringsbeding in de ALIB-voorwaarden kan beroepen. Het hof heeft onbesproken gelaten het verweer van Buderus, dat zij zich, nu haar werkzaamheden deel uitmaakten van de tussen de Gemeente en GTI gesloten overeenkomst, op de verweermiddelen van GTI - waaronder toepassing van het beding - kan beroepen, en heeft daarmee een terzake onbegrijpelijk oordeel gegeven. Het hof had dienen na te gaan, of de onmogelijkheid van toepassing van het beding ook aan Buderus was tegen te werpen omdat van belang is dat de redenen waarom GTI zich niet kon beroepen op het beding - het negeren van de waarschuwingsplicht en het niet ter hand stellen van de voorwaarden - geen betrekking hebben op het handelen van medewerkers van Buderus. Ook lijdt het oordeel van het hof aan motiveringsgebreken doordat niet getoetst werd aan het 'onaanvaardbaar'-criterium uit art. 6:248 BW. Het hof heeft geen gewicht toegekend aan de positie van de gemeente, van wie verwacht mag worden binnen redelijke tijd de claim af te handelen, althans zich te vergewissen van de inhoud van de algemene voorwaarden met het oog op deze afhandeling. Verder heeft het hof ten onrechte geen gewicht toegekend aan de omstandigheid, dat de aanvang van de verjaringstermijn is gekoppeld aan het moment van klagen, nu een dergelijk aanvangsmoment niet zo ongebruikelijk is als het hof veronderstelt, zeker niet voor een partij als de gemeente. Het middel wijst hierbij op art. 7:23 BW. Voorts heeft het hof bij de beoordeling niet betrokken de positie van de gesubrogeerde verzekeraar die bekend is of dient te zijn met dergelijke bedingen.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/c05d6bb52017b9bb348a2e41e9e794796eb2c514bf0fb1efa632c46d88af5784 | shasum -a 256