Alinea 28 Parket bij de Hoge Raad 14 september 2004

13. Hoewel de wet dus voorschrijft dat aan verdachte uitdrukkelijk het laatste woord wordt gelaten, betekent het ontbreken van die vermelding nog niet zonder meer dat het arrest niet in stand kan blijven. Er blijft immers nog de vraag of niet van een vergissing sprake is. Voor de opvatting dat van een administratieve vergissing sprake is, pleit dat in de zaken van twee medeverdachten die tegelijk zijn behandeld met die van verdachte, blijkens het proces-verbaal van die medeverdachten wel uitdrukkelijk de mogelijkheid voor het laatste woord is gegeven. De gebruikelijke praktijk in geval van gelijktijdige berechting is immers dat aan het slot van het onderzoek alle verdachten achtereenvolgens gelegenheid voor het laatste woord krijgen. Het ligt daarom weinig voor de hand dat verdachte niet het laatste woord heeft gekregen. Verdachtes raadsman zou dan wel hebben ingegrepen. Uiteraard kan het verdachtes raadsman zijn ontgaan dat verdachte anders dan zijn medeverdachten niet het laatste woord werd gegeven, maar die kans is niet groot nu ter zitting zijn medeverdachten daartoe wel de gelegenheid hebben gekregen. Er zou dus kunnen worden aangenomen dat hier van een vergissing in het proces-verbaal van de terechtzitting sprake is en dat verdachte wel de gelegenheid voor het laatste woord heeft gekregen, en wel temeer omdat in de schriftuur op geen enkele wijze wordt uiteengezet hoe verdachte door het onderhavige verzuim in zijn belangen is geschaad.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/620ea47061c646de5ac8dc70fcec25b7bfba605f9cad234a9418667a57684ce6 | shasum -a 256