Alinea 34 Parket bij de Hoge Raad 15 oktober 2004

3.7. De overige onderdelen zijn gericht tegen de beschikking van 12 augustus 2003. Zij lenen zich voor een gezamenlijke behandeling. Samengevat komt de klacht hierop neer dat het hof bij een juiste opvatting van de betekenis van art. 1:150 lid 2 BWNA niet tot de gevolgtrekking had kunnen komen dat hier sprake is van onafgebroken duurzaam gescheiden leven gedurende ten minste drie jaren. In dit verband voert de man als belangrijkste argument aan dat van duurzaam gescheiden leven geen sprake kan zijn wanneer partijen, zoals in dit geval, nog steeds in hetzelfde huis wonen, in welk huis ook de kinderen wonen en daar door beide ouders worden opgevoed en/of verzorgd. De omstandigheid dat tussen de ouders onderling niet of nauwelijks communicatie plaatsvindt, anders dan via de kinderen, doet volgens onderdeel 4.5 hieraan niet af: art. 1:150 lid 2 BWNA is immers geschreven ter bescherming van de kinderen en strekt in hun belang ertoe dat de ouders niet lichtvaardig tot echtscheiding overgaan. Volgens onderdeel 4.6 kan de relatie tussen de ouders niet anders worden begrepen dan dat zij in het belang van de kinderen hebben verkozen niet feitelijk uit elkaar te gaan en in de gemeenschappelijke woning te blijven wonen, waarbij de man en de vrouw ieder hun eigen gang gaan. Volgens onderdeel 4.7-4.8 geeft de beschikking blijk van een onjuiste rechtsopvatting, speciaal daar waar het hof (in rov. 2.3) eisen stelt aan de kwaliteit van de samenwerking tussen de echtgenoten of de kans op herstel van de huwelijkse verhouding.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/f275232c8939bf1f0a33fa67fd00068e90e27ef8a7fcc9a0c9d92216c85e5bc2 | shasum -a 256