Alinea 86 Parket bij de Hoge Raad 15 oktober 2004

2.28. Zoals eerder aangegeven deel ik niet de strenge benadering van Verburg en De Vries (zie de onderdelen 2.22 en 2.23), inhoudende dat een vervangingsreserve niet kan worden meegegeven aan een zich afsplitsende dochtermaatschappij. Ik meen dat artikel 15 van de Wet er niet aan in de weg staat (evenmin als de standaardvoorwaarden; zie ook hierna) dat een vervangingsreserve - als objectgebonden element - bij ontvoeging kan worden meegegeven aan de dochtermaatschappij die het te vervangen bedrijfsmiddel civielrechtelijk heeft vervreemd. Met die beperking echter dat deze maatschappij wél een vervangingsvoornemen moet hebben ('het (wederom) verhuren van een bedrijfsmiddel aan een derde'). In overeenstemming met de in onderdeel 2.8 weergegeven visie 2 (de fiscale consequenties bij het aangaan van een fiscale eenheid voor een vervangingsreserve) verschiet - transformeert - de economische functie van het te vervangen bedrijfsmiddel en daarmee het concreet gemaakte voornemen tot vervanging op dezelfde wijze van kleur als de wijze waarop het bedrijfsmiddel (ware het niet vervreemd) van kleur zou verschieten. Daardoor ontstaat de min of meer vrije vervangingsruimte - met inachtneming van de noodzakelijke gelijkheid van economische functies - die volgt uit HR 21 september 1994, BNB 1995/17*, die inhoudt dat de (economische) functie van een bedrijfsmiddel, verhuurd aan een vennootschap waarmee geen fiscale eenheid bestaat, geen andere is dan die van een bedrijfsmiddel dat wordt verhuurd aan een (willekeurige) derde.(71) Deze transformatie vormt aldus het spiegelbeeld van de situatie bij voeging (zie onderdeel 2.11), hetgeen mijns inziens tot een heldere en consistente benadering leidt.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/6128b7d4d31670af8de66072dec5c87e6da2f8be46b46fa5e9dd60e37f24dbb2 | shasum -a 256