Alinea 11 Parket bij de Hoge Raad 21 september 2004

Verzoeker is directeur en enig aandeelhouder van een besloten vennootschap, die beherend vennoot is van een commanditaire vennootschap. De laatste vennootschap exploiteert een terrein, gelegen aan een tot het stroomgebied van de Maas behorend grindgat, als strand en ligweide. Begin 1995 is, na een hoge waterstand, vervuild Maas-slib op het terrein achtergebleven. Verzoeker heeft dat slib ten dele op het terrein laten verzamelen en vervolgens gebruikt voor bestratingswerkzaamheden. Een deel van het slib, achtergebleven op de scheiding tussen strand en water, was te nat om aldus te worden verzameld. Verzoeker heeft opdracht gegeven om dat deel van het achtergebleven slib terug te duwen in (het water van) het grindgat, en vervolgens met een daartoe geschikte machine in dieper gelegen water te brengen. Blijkens de in de strafzaak gebezigde bewijsmiddelen was verzoeker er toen van op de hoogte gebracht dat het slib vervuild was, en was er voor deze gedragingen ten aanzien van het achtergebleven Maas-slib geen vergunning verstrekt. Voorts heeft het Hof blijkens zijn in de strafzaak gewezen arrest aannemelijk geacht dat verzoeker heeft gehandeld in strijd met het door de bevoegde instantie (Rijkswaterstaat) vastgestelde beleid, er op neerkomend dat door hoge waterstanden van de Maas achtergebleven slib slechts in het water teruggebracht mag worden indien het nog niet "steekvast" is, en uitsluitend op het moment waarop het water zich begint terug te trekken.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/60cdfedc5f9132b5a017d596429dc527de1d3a74a674a9f653a23e62a95ab6d4 | shasum -a 256