Alinea 29 Parket bij de Hoge Raad 10 december 2004

De eerste klacht wordt m.i. terecht voorgesteld. [Eiseres] heeft gesteld dat zij de intentie had het bedrag van ƒ 20.923,24 te parkeren op de en/of-rekening van [betrokkene 2] en [verweerder]. In de gedingstukken valt niet te lezen dat zij heeft gesteld dat zij daartoe een afspraak met een van beiden heeft gemaakt. 's Hofs vaststelling is dus onbegrijpelijk. Daaraan doet niet af dat het ongetwijfeld in het maatschappelijk verkeer als normaal is te beschouwen dat het beheer van gelden ten behoeve van een ander op een afspraak berust. Het gaat in deze zaak echter niet om een normaal (zakelijk) geval van beheer van andermans geld. In de eerste plaats is van belang dat het gaat om een familieverhouding, in de tweede plaats dat het gaat om een situatie waarin, zoals [verweerder] heeft gesteld, het gehele gezin (behalve hijzelf) 'tenminste zwak begaafd was' en dat [eiseres] psychiatrisch patiënt was,(1) en in de derde plaats betreft het een handeling van een vrouw die net haar echtgenoot heeft verloren. Daarbij is nog te bedenken dat [verweerder] heeft gesteld dat hij zijn zuster en haar echtgenoot jarenlang heeft geholpen en verzorgd, zodat het voormelde bedrag hem krachtens een natuurlijke verbintenis toekwam (zie nr. 2 in fine). Al met al dus een casuspositie waarin grote waakzaamheid van de feitenrechter is vereist in verband met de mogelijkheid van ongerechtvaardigde vermogensverschuivingen.(2)

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/73d3cdbebae388df2d2e25d2900fbb36cee78b40847866ca54bbe24fbe68179e | shasum -a 256