Alinea 42 Parket bij de Hoge Raad 10 december 2004

16. Tussen partijen staat vast dat [eiser] in de periode van 20 mei 1992 tot 1 januari 1995 niet aaneensluitend op de verschillende objecten heeft gewerkt, maar tussendoor naar huis ging. [Eiser] stelt dat de reisduur die gemoeid was met het tussendoor naar huis gaan ook deel uitmaakt van zijn dagelijkse totale reistijd. CSU betwist dit. CSU beaamt dat de CAO's vóór 1995 niet de voorwaarde stelden dat de reistijdenregeling geldt voor een werknemer die "aansluitend aan elkaar op verschillende objecten werkt" (punt 7). Niet in geschil is dat deze voorwaarde met ingang van 1 januari 1995 in de reistijden- en reiskostenregeling is opgenomen. CSU stelt aangaande deze voorwaarde echter zowel in eerste aanleg als in hoger beroep dat "het ter zake een gewoonte betrof welke zijn vastlegging eerst in de CAO in 1995 verkreeg". De rechtbank stelt vast dat [eiser] onvoldoende feiten of omstandigheden heeft gesteld op grond waarvan kan worden geconcludeerd dat het opnemen van de hier bedoelde voorwaarde in de reistijden- en reiskostenregeling niet als een verduidelijking van de voorheen gangbare praktijk, maar als een op zichzelf staande wijziging van de reistijden- en reiskostenregeling moet worden aangemerkt. De rechtbank moet er derhalve van uitgaan dat de tijd die in de periode van 20 mei 1992 tot 1 januari 1995 gemoeid was met het tussentijds heen en weer reizen tussen werkobject en huis, niet valt onder de dagelijkse totale reistijd als bedoeld in de tot 1 januari 1995 geldende reistijden- en reiskostenregeling.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/2152b81d9f4306f72601ae92f969feff7d015f3d3b07dcc735a79b6686ca2828 | shasum -a 256