Alinea 48 Parket bij de Hoge Raad 10 december 2004

2.3 In zijn recente arrest van 20 februari 2004, gepubliceerd in RvdW 2004, 34, heeft de Hoge Raad verduidelijkt dat tussen de Haviltexnorm en de CAO-norm geen tegenstelling maar een vloeiende overgang bestaat en dat de rechtspraak van de Hoge Raad als gemeenschappelijke grondslag heeft dat bij de uitleg van een schriftelijk contract telkens van beslissende betekenis zijn alle omstandigheden van het concrete geval, gewaardeerd naar hetgeen de maatstaven van redelijkheid en billijkheid meebrengen. Ten behoeve van de werkbaarheid voor de praktijk en van de toetsbaarheid in cassatie heeft de Hoge Raad in zijn jurisprudentie een uitwerking van die vage norm gegeven voor een aantal in het maatschappelijk verkeer vaak voorkomende typen van gevallen. In deze typologie heeft de CAO-norm betrekking op geschriften en verhoudingen waarvan de aard meebrengt dat bij de uitleg daarvan in beginsel objectieve maatstaven centraal dienen te staan. Zowel aan de CAO-norm als aan de Haviltexnorm ligt de gedachte ten grondslag dat de uitleg van een schriftelijk contract niet dient plaats te vinden op grond van alleen maar de taalkundige betekenis van de bewoordingen waarin het is gesteld, al is in praktisch opzicht de taalkundige betekenis die deze bewoordingen, gelezen in de context van dat geschrift als geheel, in (de desbetreffende kring van) het maatschappelijk verkeer normaal gesproken hebben, naar het oordeel van de Hoge Raad bij de uitleg van dat geschrift vaak wel van groot belang.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/2152b81d9f4306f72601ae92f969feff7d015f3d3b07dcc735a79b6686ca2828 | shasum -a 256