Alinea 52 Parket bij de Hoge Raad 10 december 2004

2.7 Het in de cassatiedagvaarding onder 1-3 gestelde bevat slechts een inleidend betoog en geen klacht. Onderdeel 1 is gericht tegen de hiervoor geciteerde rov. 12. [Eiser] betoogt dat de rechtbank een rechtens onjuiste uitleg heeft gegeven aan de reistijden- en reiskostenregeling. Uit de bewoordingen van deze regeling vloeit volgens het onderdeel naar objectieve maatstaven voort dat bij de berekening van de totale reistijd de (loop)tijden die gemoeid zijn met het reizen van de woning van de werknemer naar de vertrekhalte van het openbaar vervoer en vice versa, in aanmerking moeten worden genomen. De reistijd vangt blijkens de tekst van de regeling immers aan op het moment dat de werknemer van huis gaat. Dat zelfde geldt voor de looptijd van de aankomsthalte naar het werkobject, nu de regeling het werkobject als eindpunt neemt. [Eiser] wijst er nog op dat de door de rechtbank gehanteerde uitleg tot onaannemelijke want onbillijke resultaten leidt. De door de rechtbank gegeven uitleg brengt mee dat wanneer een werknemer te werk wordt gesteld bij een werkobject dat op grote afstand ligt van een halte van het openbaar vervoer, waardoor hij veel tijd kwijt is met het lopen van die halte naar het werkobject en vice versa, met die reistijd geen rekening zou worden gehouden. Het komt ongerijmd voor een lange reisduur die wordt veroorzaakt door de slechte bereikbaarheid per openbaar vervoer van een werkobject voor rekening te laten komen van de werknemer, terwijl het de werkgever is die de werknemer voor een bepaald werkobject indeelt en die, zoals ook in de regeling is voorzien, voor vervangend vervoer zou kunnen zorgen. Volgens [eiser] kent de door hem gegeven uitleg die ongerijmde gevolgen niet.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/2152b81d9f4306f72601ae92f969feff7d015f3d3b07dcc735a79b6686ca2828 | shasum -a 256