Alinea 55 Parket bij de Hoge Raad 10 december 2004

2.10 Bij de beoordeling van deze klachten stel ik voorop dat ik het uitgangspunt van [eiser] dat de rechtbank haar uitleg van de reistijden- en reiskostenregeling (mede) op de latere wijziging van de CAO en op de gangbare uitvoeringspraktijk heeft gebaseerd, niet deel. Zonder daarbij de latere wijziging van de CAO of de gangbare uitvoeringspraktijk te betrekken, heeft de rechtbank reeds in rov. 11 vastgesteld dat in de reistijden- en reiskostenregeling "ervan wordt uitgegaan dat de dagelijkse totale reistijd de volgende drie 'tijdstrajecten' omvat: de reistijd die gemoeid is met het reizen van huis naar het (eerste) werkobject, de reistijd die (eventueel) gemoeid is met het reizen van het ene werkobject naar het andere werkobject en de reistijd die gemoeid is met het reizen van het (laatste) werkobject naar huis". Blijkens rov. 12 heeft de rechtbank zich daarbij door de tekst van de regeling laten leiden: "(...) dat gelet op de tekst van de tot 1 januari 1995 geldende reistijden- en reiskostenregeling ervan moet worden uitgegaan dat onder de dagelijkse "totale reistijd" dient te worden verstaan, de reisduur die nodig is om volgens de dienstregeling van het snelste openbaar vervoermiddel te reizen van huis naar het (eerste) werkobject, van het ene werkobject naar het andere werkobject en van het (laatste) werkobject naar huis". Ik lees rov. 16 vervolgens aldus, dat de rechtbank, responderend op het argument van [eiser] dat uit de wijziging van de CAO in 1995 blijkt dat vóór 1995 niet de voorwaarde gold dat de werknemer aansluitend op verschillende objecten werkt(8), daarin tot uitdrukking heeft gebracht dat de latere toevoeging van die voorwaarde niet tot een andere dan de door de rechtbank reeds in de rov. 11 en 12 aanvaarde uitleg voor de periode tot 1 januari 1995 dwingt, kort gezegd omdat - naar volgens de rechtbank moet worden aangenomen - die latere wijziging bij een reeds gangbare uitvoeringspraktijk aansloot en kennelijk niet met het vóór 1995 geldende regime beoogde te breken. Dat de rechtbank bij de door haar aan de reistijden- en reiskostenregeling gegeven uitleg heeft volhard, ondanks het daartegen door [eiser] met een beroep op de latere wijziging van de CAO aangevoerde (a contrario-)argument, impliceert niet dat de rechtbank haar uitleg mede op die latere wijziging heeft gebaseerd. Evenmin kan worden gezegd dat de rechtbank haar uitleg mede op de gangbare toepassingspraktijk heeft gegrond, door aan het tegen die uitleg door [eiser] aan de latere wijziging van de CAO ontleende (a contrario-)argument voorbij te gaan, in wezen op de grond dat met die wijziging, gelet op de voordien gangbare praktijk, kennelijk geen wijziging van het tot dan geldende regime werd beoogd. Voor zover het onderdeel ervan uitgaat dat de bestreden uitleg van de reistijden- en reiskostenregeling mede op de latere wijziging van de CAO en de tot dan gangbare toepassingspraktijk is gebaseerd, mist het dan ook feitelijke grondslag.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/2152b81d9f4306f72601ae92f969feff7d015f3d3b07dcc735a79b6686ca2828 | shasum -a 256