Alinea 62 Parket bij de Hoge Raad 10 december 2004

2.12 Wat dit laatste betreft betoogt [eiser] naar mijn mening op zichzelf eveneens terecht dat de uitleg van een CAO-bepaling niet behoort te worden beïnvloed door de wijze waarop die bepaling na haar totstandkoming wordt toegepast. Zou dat anders zijn, dan zou de inhoud van een CAO mede worden bepaald door de toepassing die in het bijzonder aan de CAO onderworpen werkgevers bereid zijn daaraan te geven. Wanneer CAO-bepalingen worden uitgelegd overeenkomstig de uitvoeringspraktijk van werkgevers, dreigen bovendien onevenwichtige uitkomsten: een uitleg in het licht van de (goeddeels door de werkgever bepaalde) uitvoeringspraktijk kan te eenzijdig in het voordeel van de werkgever uitvallen. Voorts werkt een dergelijke uitleg rechtsonzekerheid in de hand: door een uitleg aan de hand van de uitvoeringspraktijk kan een CAO-bepaling gaandeweg een andere inhoud krijgen dan werknemers bij aanvang van de werking van de CAO naar objectieve maatstaven uit haar tekst konden afleiden. Dit alles is hier echter niet aan de orde, nu de rechtbank haar uitleg niet mede op de gangbare uitvoeringspraktijk heeft gebaseerd, maar die praktijk slechts heeft ingeroepen ter afwering van een (door [eiser] zelf) aan een latere wijziging van de CAO ontleend a contrario-argument. In zoverre zie ik veeleer een parallel met HR 24 september 1993, NJ 1994, 174, m.nt. PAS, rov. 3.6, waarin de Hoge Raad van belang achtte dat een bepaalde uitleg van een CAO-bepaling bevestiging vond in de door de werkgever gevolgde en door de werknemer ook ingeroepen praktijk: ook in het betrokken geval onderstreepte de bedoelde praktijk slechts de door de bewoordingen van de bepaling ingegeven uitleg en droeg zij bij aan de conclusie dat die (tekstuele) uitleg niet voor mogelijk daarvan afwijkende partijbedoelingen behoefde te wijken.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/2152b81d9f4306f72601ae92f969feff7d015f3d3b07dcc735a79b6686ca2828 | shasum -a 256