Alinea 40 Parket bij de Hoge Raad 21 december 2004

10. Een andere vraag is of de omstandigheid dat verdachte als eerste heeft geschoten, betekent dat hem geen beroep op noodweer toekomt. Dat lijkt mij niet zonder meer het geval. Uit de bewijsmiddelen is duidelijk dat de groep [betrokkene 2] niet met goede bedoelingen naar [verdachte] op zoek was. De groep ging met vuurwapens gewapend de woonwagen van verdachte binnen en kort daarna breekt een vuurgevecht uit waarbij verdachte zeer ernstig gewond raakt. De bewijsmiddelen in de zaak [betrokkene 2] lezend vind ik het een wonder dat verdachte het heeft overleefd. Kortom, er was sprake van een voor hem zeer bedreigende situatie, die in het leven was geroepen door het vijftal dat hem met vuurwapens gewapend had opgezocht. De in de bewijsmiddelen opgenomen waarschuwing van [betrokkene 1] aan zijn adres, erop neerkomend dat hij bij bezoek van deze groep, het beste onmiddellijk kon schieten, onderstreept dat. Verder is, zoals het Hof heeft overwogen, niet duidelijk geworden wat er direct voorafgaand aan de schietpartij in de woonwagen is gebeurd(1). In deze omstandigheden is zonder nadere motivering, die ontbreekt, niet zonder meer begrijpelijk waarom de omstandigheid dat verdachte als eerste heeft geschoten, zou impliceren dat zijn beroep op noodweer(exces) faalt. Een beroep op noodweer is immers ook mogelijk indien er sprake is van een ogenblikkelijk dreigende wederrechtelijke aanranding (vgl. De Hullu, Materieel Strafrecht, 2e dr., p. 238) en de mogelijkheid dat daarvan sprake was is open gebleven.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/d56a7df77b5ca9fb0c4b8bb826e258482a1241f07d9a158ba4ff3101b7d0d48e | shasum -a 256