Alinea 20 Parket bij de Hoge Raad 24 december 2004

1.8 In de rov. 4.7-4.11 heeft het hof uiteengezet welke omstandigheden het "in het verband van deze toerekeningen" van belang acht. Het hof heeft allereerst gereleveerd dat het perceel in het buitengebied van de gemeente is gelegen, zodat woonbebouwing niet voor de hand ligt en daarentegen niet met de in de directe omgeving geldende bestemmingen is te rijmen (rov. 4.7, eerste gedachtestreepje). In verband met de omstandigheid dat het perceel zich (in het gebied van de gemeente) buiten de bebouwde kom bevindt, heeft het hof overigens gewezen op art. 10 Wet op de Ruimtelijke Ordening, dat voor het gebied van een gemeente buiten de bebouwde kom vaststelling van een bestemmingsplan voorschrijft (rov. 4.7, tweede gedachtestreepje). Het hof heeft voorts van belang geacht dat [eiser] - als advocaat, projectontwikkelaar en voormalig gemeentelijk bestuursambtenaar - moet worden geacht zeer in de ruimtelijke ordeningsmaterie te zijn geverseerd (rov. 4.7, derde gedachtestreepje). Ook heeft het hof gewezen op het door de hoge verwervings- en ontwikkelingskosten aanzienlijke belang van [eiser] dat (zo lees ik althans rov 4.7, vierde gedachtestreepje, van het bestreden arrest) de door hem beoogde ontwikkeling van het perceel planologisch mogelijk zou zijn. Verder is naar het oordeel van het hof van belang dat uit de leveringsakte van zijn rechtsvoorganger(s), die het perceel van de gemeente (destijds nog de gemeente Rosmalen) had(den) verworven, voor [eiser] zichtbaar was dat ter plaatse geen woonbebouwing was toegestaan (rov. 4.7, vijfde gedachtestreepje), terwijl uit de formulering van de koopakte tussen [eiser] en zijn rechtsvoorganger(s) blijkt dat partijen bij die koop zich van een risico van niet mogen bouwen op het perceel bewust waren (rov. 4.7, zesde gedachtestreepje). Andere omstandigheden die het hof heeft gereleveerd zijn het feit dat het niet aan een ambtenaar van de gemeente maar aan burgemeester en wethouders is om te beslissen (en bindende uitspraken te doen) over toegestaan gebruik (rov. 4.7, zevende gedachtestreepje) en dat [eiser] en zijn advocaat [betrokkene 4] hun inlichtingen slechts aan één ambtenaar hebben gevraagd (rov. 4.7, achtste gedachtestreepje), overigens zonder doel en aanleiding van hun verzoek om inlichtingen kenbaar te maken (rov. 4.7, negende gedachtestreepje). Daarbij heeft het hof nog in aanmerking genomen dat ongewis is of [betrokkene 4] ook zelfstandig onderzoek heeft verricht (rov. 4.7, achtste gedachtestreepje, laatste volzin). Naar het oordeel van het hof is evenzeer van belang dat [eiser] bekend had kunnen en moeten zijn met het feit dat zowel in 1996 als in 1997 een voorbereidingsbesluit voor onder meer het betrokken perceel was genomen, terwijl de wetenschap omtrent deze voorbereidingsbesluiten een belangrijke aanleiding zou moeten zijn om niet met een ambtelijke mededeling te volstaan maar een bestuurlijke uitspraak te verlangen alvorens niet geringe kosten te maken (rov. 4.7, tiende en elfde gedachtestreepje). In rov. 4.8 heeft het hof overwogen dat [eiser] door het verzwijgen van zijn doel heeft bijgedragen aan het veroorzaken van het misverstand en van de schade door de verkeerde inlichting. Het hof acht het eveneens van belang dat de koopovereenkomst waarbij [eiser] het betrokken perceel in eigendom verkreeg, geen ontbindende voorwaarde bevat voor het geval dat een bouwvergunning om planologische redenen zou worden geweigerd. Volgens het hof maakt het nalaten van een dergelijke voorwaarde minder vanzelfsprekend dat de schade die voor [eiser] uit de nakoming van de overeenkomst voortvloeit, aan de gemeente zou moeten worden toegerekend.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/f9d022cae3009104cc372de55970ba7afcbbf6536ba4ee8af5fd301230ba9938 | shasum -a 256