Alinea 99 Parket bij de Hoge Raad 1 februari 2005

28. Die stelling kan, voorzover met onderzoeken ook bedoeld wordt het horen van getuigen ter terechtzitting, in haar algemeenheid niet worden gevolgd. Nog daargelaten dat de eerste premisse is dat een dergelijk getuigenverhoor noodzakelijk moet zijn dan wel de verdachte door het achterwege blijven daarvan in zijn verdediging wordt geschaad, dient er behoudens aanwijzingen voor het tegendeel vanuit te worden gegaan dat wanneer blijkt dat door ambtenaren van politie in op ambtseed opgemaakte processen-verbaal onjuistheden zijn opgenomen, zulks niet opzettelijk is geschied. Zulks geldt à fortiori voor het geval slechts gerede twijfel aan de waarheidsgetrouwheid bestaat. Nader onderzoek, zoals in de vorm van het horen van de desbetreffende verbalisanten is dus in beginsel slechts aangewezen bij het bestaan van vorenbedoelde aanwijzingen. Er dienen met andere woorden objectieve feiten of omstandigheden aanwijsbaar te zijn die tot nader onderzoek nopen, en wel andere dan die welke aangeven dat de waarheid anders is dan gerelateerd. In het onderhavige geval heeft het hof geen aanwijzingen gezien die grond boden aan de aan het verzoek van de raadsman ten grondslag liggende veronderstelling dat de verbalisanten bewust onjuistheden in het door hen opgemaakte proces-verbaal zouden hebben opgenomen. Dat oordeel is niet onbegrijpelijk, in aanmerking genomen dat in het gewraakte proces-verbaal slechts sprake was van het weergeven van een vermoeden, terwijl in een later proces-verbaal van dezelfde verbalisanten expliciet is aangegeven dat dit vermoeden onjuist is gebleken. Mitsdien is ook 's hofs oordeel dat verzoeker niet in zijn verdediging wordt geschaad door het niet bieden van de gelegenheid om de getuigen te horen over de vraag hoe - in de woorden van de raadsman - de vergissing gemaakt kon worden, niet onbegrijpelijk.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/d58e2e9c7bd5b2ed8f347cf5a9f10a3b73d39b70a640ed6e3147ab8436ce8423 | shasum -a 256