Alinea 30 Parket bij de Hoge Raad 1 februari 2005

1 Zo klaagt het middel over schending van de artikelen 6 EVRM en 408, eerste lid, onder c, Sv, nu het Hof verdachte niet-ontvankelijk heeft verklaard, terwijl de artikelen 399 tot en met 426 Sv die mogelijkheid niet bieden. Op zich is het juist, en opmerkelijk, dat de wet zwijgt over de gevolgen van het op onjuiste wijze of niet tijdig aanwenden van een rechtsmiddel. De steller van het middel ziet echter eraan voorbij, dat dit stilzwijgen het vermoeden wettigt dat de wetgever heeft ingestemd met de reeds sinds lange tijd in de rechtspraak gevolgde weg: fouten bij het aanwenden van rechtsmiddelen leiden in het algemeen tot niet-ontvankelijkheid. Zie J. De Hullu, Over rechtsmiddelen in strafzaken, 1989, p. 361-362. Voorts bevat het middel de klacht, dat voor zover het Hof de niet-ontvankelijkheid heeft gebaseerd op art. 408, eerste lid, onder c, Sv, 's Hofs oordeel blijk geeft van een onjuiste rechtsopvatting omtrent het begrip "bekend", nu verdachte wel bekend was met het feit dat er een terechtzitting was, maar als gevolg van dwaling niet meer wist op welke dag die plaatsvond, zodat niet kan worden gezegd dat verdachte bekend was met de dag van de terechtzitting. Tot slot bevat het middel de klacht dat het Hof ten onrechte een beslissing heeft genomen die niet voorkomt in het Wetboek van Strafvordering en verdachte in strijd met art. 6 EVRM zijn recht op verweer heeft onthouden, nu verdachte ten gevolge een fout van een griffieambtenaar te laat hoger beroep heeft ingesteld.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/b5df56a243984ede9262fcb2d9b4933dea090bfb1982c3a3b0ad67ee49cd3b35 | shasum -a 256