Alinea 125 Parket bij de Hoge Raad 14 oktober 2005

3.3. Toch slaagt het middel van cassatie naar mijn opvatting niet. Vaststaat dat belanghebbende een vergoeding van ƒ 7,50 per uur kreeg, waarvan ƒ 5 als kostenvergoeding per activiteit gold. Zelfs als ik veronderstel dat elke activiteit een uur duurde, dan nog houd ik de bezigheid van politievrijwilliger voor voorzienbaar voordelig: ƒ 2,50 per uur. De verzekering en aanspraken op uitkeringen als bedoeld in artikel 9 tot en met 13 van het Besluit vrijwillige politie leveren naar mijn mening een voordeel op, hetzij een belastbare aanspraak hetzij belastbare uitkeringen in de toekomst. Geen belastbaar voordeel is te onderkennen in het verstrekken van dienstkleding en in vergoedingen van ten gevolge van de dienstuitoefening geleden schade aan goederen. En hoe zit het met de kosten? Het Hof heeft geoordeeld dat belanghebbende niet aannemelijk heeft gemaakt dat hij in 1999 meer kosten heeft gehad dan de vergoede kosten van ƒ 5 per activiteit. Denkbaar is dat belanghebbende op langere termijn andere of hogere kosten heeft dan die in 1999, denkbaar is ook dat hij indertijd de redelijke verwachting kon hebben meer kosten te maken dan hij in feite heeft gehad, maar daarover heeft hij niets, althans onvoldoende, gesteld. De verwijzing van belanghebbende naar kosten die politievrijwilligers zoal plegen te maken, is niet relevant voor de vraag of zijn functie een bron van inkomen is. Een en ander leidt mij tot de slotsom dat de functie van vrijwillige ambtenaar van politie voor belanghebbende naar redelijkerwijs is te verwachten voordeel zal opleveren. Dat aan de overige bronvereisten is voldaan, is naar mijn indruk in cassatie niet meer betwist.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/56f4572fcc2a6f042242ef32236d89772dad78ea5ae53399f234884262be6279 | shasum -a 256