Alinea 59 Parket bij de Hoge Raad 8 april 2005

In de memorie van antwoord in verband met de behandeling van het wetsvoorstel door de Eerste Kamer is nog opgemerkt dat met het opheffen van de contracteerplicht een belangrijke wijziging in het overeenkomstenstelsel wordt aangebracht. Weliswaar blijft een overeenkomst de basis voor het kunnen verlenen van verstrekkingen, maar de belanghebbenden zullen met elkaar moeten wedijveren om een overeenkomst met het ziekenfonds of uitvoeringsorgaan te kunnen sluiten, geheel zoals dat elders in het economische verkeer gebruikelijk is. Dat impliceert dat de opstelling van partijen jegens elkaar in de precontractuele fase dient te worden beoordeeld naar de regels die ook overigens ten aanzien van geschillen rond het al dan niet aangaan van overeenkomsten gelden. Voor een specifieke beoordeling volgens afzonderlijke procedures bestaat dan ook geen grond meer. Voor zover dit zou leiden tot een toename van zaken voor de burgerlijke rechter, is dat een gevolg van een bewuste keuze. Juist omdat een procedure voor de rechter wegens het niet sluiten van een overeenkomst niet licht tot succes zal leiden, terwijl totstandkoming van een overeenkomst wel in het belang van partijen is, mag volgens de memorie van antwoord worden aangenomen dat partijen hun uiterste inspanning daarop zullen richten en zonodig arbitrage zullen inroepen, alvorens de gang naar de burgerlijke rechter in te zetten(14).

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/ffc3a2b7b70a17f25c5c16d74090849f7354fa920fd56c4ae11f502bd1adcd3e | shasum -a 256