Alinea 66 Parket bij de Hoge Raad 8 april 2005

De verwijzing naar de precontractuele fase is wellicht niet geheel zuiver, voor zover het gaat om gevallen waarin, zoals hier, een ziekenfonds bij het expireren van een medewerkersovereenkomst verlenging of hernieuwing daarvan weigert. In zulke gevallen is immers niet slechts - met het oog op een mogelijke verlenging of hernieuwing van de medewerkersovereenkomst - van een precontractuele, maar - bezien vanuit het perspectief van de expirerende of geëxpireerde medewerkersovereenkomst - ook van een contractuele of postcontractuele verhouding sprake. Dat aldus reeds in de fase waarin een mogelijke verlenging of hernieuwing van de overeenkomst aan de orde komt, van verbintenissen uit anderen hoofde tussen partijen sprake is, verschaft weliswaar een stevige (contractuele) basis aan de gelding van redelijkheid en billijkheid als bron van verbintenissen (de art. 6:2 en 6:248 BW), maar impliceert niet noodzakelijkerwijs dat eerder dan in een louter precontractuele verhouding van een onderhandelingsplicht sprake zal zijn. Weliswaar kan bij de beoordeling van een plicht tot (door)onderhandelen de voorafgaande relatie tussen partijen een rol spelen(27), maar men hoede zich aan een dergelijke voorafgaande relatie te snel conclusies te verbinden. De Kluiver merkt daarover mijns inziens terecht op dat, "(z)ou immers een eerdere relatie per definitie verplichten tot nadere onderhandelingen(,) (...) dat (zou) leiden tot een beperking van flexibiliteit die zich moeilijk verdraagt met de idee van vrije concurrentie die ons sociaal-economisch stelsel beheerst"(28). Daarenboven ware te bedenken dat, waar sprake is van een aflopend contract zonder dat uitdrukkelijk in heronderhandeling is voorzien, voor "totstandkomingsvertrouwen" op zichzelf weinig grond bestaat(29).

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/ffc3a2b7b70a17f25c5c16d74090849f7354fa920fd56c4ae11f502bd1adcd3e | shasum -a 256