Alinea 71 Parket bij de Hoge Raad 8 april 2005

2.10 Alhoewel de wetgever ervan is uitgegaan dat de tussen ziekenfondsen en zorgaanbieders te sluiten overeenkomsten na beëindiging van de contracteerplicht onderwerp van onderhandeling zouden vormen, biedt de Wet beperking contracteerplicht, noch de geschiedenis van haar totstandkoming, aanknopingspunten voor de gedachte dat een ziekenfonds zonder meer zou zijn gehouden met een zorgaanbieder (door) te onderhandelen, ook in het geval dat die zorgaanbieder niet met door het ziekenfonds bedongen essentiële condities, zoals de prijs van de te verlenen zorg, instemt. De wetgever heeft met de afschaffing van de contracteerplicht de positie van de ziekenfondsen jegens de zorgaanbieders willen versterken en de ziekenfondsen beter willen toerusten om een doelmatige en betaalbare zorg te realiseren. De grotere vrijheid die daarbij aan de ziekenfondsen is geboden, impliceert de mogelijkheid dat een overeenkomst wordt beëindigd of niet wordt gesloten, en dat het ziekenfonds met een andere (concurrerende) aanbieder van zorg een contract aangaat(36). Voorts is tijdens de parlementaire behandeling met zoveel woorden onder ogen gezien dat in het geval dat partijen het over het tarief niet eens kunnen worden, het ziekenfonds vrij is géén overeenkomst te sluiten(37). Afgezien van een mogelijke aanbestedingsplicht (waarop het voorwaardelijke incidentele cassatieberoep betrekking heeft) acht ik het geheel in lijn met de Wet beperking contracteerplicht dat het in beginsel aan het ziekenfonds zelf is te bepalen hoe het van zijn (onderhandelings)vrijheid gebruik maakt. Zoals het hof naar mijn mening terecht als uitgangspunt heeft gekozen, is het allerminst a priori uitgesloten dat een ziekenfonds zijn (onderhandelings)vrijheid aldus gebruikt dat het aan alle beoogde wederpartijen een gelijkluidend en niet-onderhandelbaar aanbod doet en slechts onder de bij dat aanbod gestelde condities overeenkomsten sluit. Met een dergelijke aanpak zal het ziekenfonds intussen wel de door het verbintenissen- en mededingingsrecht gestelde grenzen in acht moeten nemen. Naar ook tijdens de parlementaire behandeling van de Wet beperking contracteerplicht is benadrukt, zal, als partijen geen overeenstemming bereiken, de door het ziekenfonds gekozen opstelling aan de rechter kunnen worden voorgelegd, zij het dat de rechter, althans in de visie van de regering, "in beginsel de verzekeraar niet kan veroordelen tot het alsnog aangaan van een overeenkomst"(38). Ook het hof is zich de door het verbintenissen- en mededingingsrecht gestelde beperkingen zeer wel bewust geweest, waar het zijn oordeel hiervan afhankelijk heeft gemaakt dat de door het ziekenfonds gevolgde "handelwijze, gelet op de inhoud van het aanbod en op alle overige omstandigheden van het geval, niet in strijd komt met de Mededingingswet en de door het ziekenfonds in acht te nemen normen van zorgvuldigheid en redelijkheid en billijkheid".

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/ffc3a2b7b70a17f25c5c16d74090849f7354fa920fd56c4ae11f502bd1adcd3e | shasum -a 256