Alinea 24 Parket bij de Hoge Raad 22 april 2005

2.8. Ik sluit me aan bij de slotsom van Franx dat de categorieën van personen die gerechtigd zijn op grond van art. 69 Fw een bevel van de rechter-commissaris uit te lokken (d.w.z. de schuldeisers in het faillissement, de commissie uit de schuldeisers en de gefailleerde zelf) niet reeds om die reden gerechtigd zijn op grond van art. 67 Fw een beroep in te stellen bij de rechtbank. Anders dan middel I veronderstelt, is de status van schuldeiser in het faillissement op zichzelf onvoldoende om in een hoger beroep op grond van art. 67 lid 1 Fw te worden ontvangen. Een tegenwerping zou kunnen zijn, dat in het commune appelprocesrecht ruimere mogelijkheden voor derden bestaan om zich door middel van een hoger beroep in een rekestprocedure te mengen. Art. 358 Rv bepaalt dat hoger beroep tegen een beschikking op rekest niet alleen kan worden ingesteld door de (oorspronkelijke) verzoeker en de in eerste aanleg verschenen belanghebbenden, maar ook kan worden ingesteld door andere belanghebbenden. Die bepaling is overgenomen uit art. 429n (oud) Rv. De memorie van toelichting vermeldt dat de algemene regeling van de verzoekschriftprocedure niet het rechtsmiddel van verzet kent. Daartegenover staat dat in beginsel ook belanghebbenden die in eerste aanleg niet zijn verschenen in hoger beroep kunnen gaan(13). Wie tot de belanghebbenden in de zin van art. 429n (oud) Rv zijn te rekenen, moet voor ieder type verzoekschriftprocedure uit de aard van de procedure en de daarmee verband houdende wetsbepalingen worden afgeleid(14). Dit laatste duidt erop dat de algemene regeling over wie beroep kan instellen niet in de weg staat aan de bijzondere regeling in art. 67 Fw.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/b7fe2988664c4cc465bfeac2796a80f72e8ade2127b973df9d85d1e4b1ebda5f | shasum -a 256