Alinea 73 Parket bij de Hoge Raad 17 mei 2005

15 Het Hof heeft verdachte veroordeeld wegens schending van de geheimhoudingsplicht (Hof Amsterdam 6 augustus 2003, LJN AI0892). Verdachte is hiertegen in cassatie gegaan. Zijn cassatieberoep is verworpen bij arrest van 2 november 2004, 00032/04. Nu de Advocaat-Generaal, die had aangevoerd dat aan de strafrechter geen inhoudelijk oordeel toekomt over de beslissing tot het opleggen van geheimhoudingsplicht, niet in cassatie is gegaan kan uit het arrest van de Hoge Raad niet worden afgeleid of het oordeel van het Hof, dat de strafrechter zelfstandig moet beoordelen of de geheimhoudingsplicht berustte op een rechtmatig gebruik van de in de Gemeentewet toegekende bevoegdheden, juist is. Overigens is wel in het arrest van het hof te lezen dat de weigeringsgrond van artikel 10, lid 1, aanhef en onder c, van de Wet openbaarheid van bestuur een absoluut karakter heeft. Ten aanzien van de weigeringsgrond van artikel 10, lid 2, aanhef en onder b van die wet concludeert het hof dat de vraag is of de gemeente zich in redelijkheid op het standpunt kon stellen dat het belang van openbaarmaking niet opwoog tegen de economische en financiële belangen van de gemeente. Eerder in het arrest heeft evenwel het hof uit de rechtspraak van de bestuursrechter geconcludeerd dat art. 25 Gemeentewet een uitputtende regeling inzake openbaarmaking en geheimhouding bevat, welke voorrang heeft boven de Wet openbaarheid van bestuur. Het hof heeft daaraan toegevoegd, in respons op het beroep van de AG op het leerstuk der formele rechtskracht, dat de strafrechter, die moet beraadslagen op de grondslag van de tenlastelegging, de rechtmatigheid van de beslissing om geheimhouding op te leggen zal moeten toetsen.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/d995db9a7ba65c4cd8fec7dd817b7536df08c483b9f6db69eabe5f51bff222c6 | shasum -a 256