Alinea 20 Parket bij de Hoge Raad 17 juni 2005

2.3 [Eiseres 1] en [eiser 2] voeren het volgende verweer: [eiser 2] wist op het moment van de schikking niet dat de Hypotheekshop in betalingsonmacht verkeerde; omdat de gevorderde ontbindingsvergoeding veel hoger was dan fl.55.000,-- stond [eiser 2] voor de keuze tussen akkoord gaan met de door [verweerster] voorgestelde schikkingsvergoeding en het aan laten komen op een door de kantonrechter te bepalen ontbindingsvergoeding, die vermoedelijk veel hoger zou zijn geweest. In het belang van de vennootschap koos [eiser 2] voor het eerste. Verder was op de dag van de ontbindingsbeschikking 13 oktober 1998 niet te voorzien dat de financiële situatie van de Hypotheekshop dusdanig zou verslechteren dat de betaling van de vordering van [verweerster] in gevaar zou komen. Zij leggen de mededeling van accountantskantoor [E] d.d. 3 juli 2000 over die inhoudt, dat op 13 oktober 1998 bij [E] geen financiële informatie beschikbaar was waaruit betalingsonmacht zou kunnen blijken. Hieruit concluderen [eiser 2] en [eiseres 1] dat hun niets verweten kan worden en [verweerster] door deze handelswijze niet is benadeeld. Verder stellen zij dat [verweerster] wist dat de Hypotheekshop zonder haar arbeid geen inkomsten kon genereren aangezien zij de enige werkneemster was. Tengevolge van haar langdurige ziekteverloven leidde de Hypotheekshop dan ook een 'kwijnend' bestaan en uiteindelijk is de onderneming gestaakt; van 'leeghalen' was geen sprake. Ten aanzien van de schuld van de Hypotheekshop aan [eiser 2] ad fl.4673,-- wordt gesteld dat deze is voldaan door verrekening. Eisers menen dat de beslagkosten voor rekening van [verweerster] dienen te blijven, nu zij nooit heeft gepoogd zekerheidstelling te verkrijgen; de beslagmaatregelen jegens [B] waren niet terecht.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/f201b93d09075206abb0df47fddc3cf1cfd85740b65562166d7ac6aae8fc2c27 | shasum -a 256