Alinea 29 Parket bij de Hoge Raad 27 mei 2005

13. De door het middel genoemde uitspraken van de Hoge Raad houden, anders dan het middel kennelijk wil betogen, niets in dat afwijkt van de thans in de Wca neergelegde regeling inzake de erkenning van in het buitenland totstandgekomen erkenningen van minderjarigen. De beschikking van de Hoge Raad van 31 januari 1992, NJ 1993, 261 berust op het uitgangspunt dat het enkele feit dat een ander recht is toegepast dan het recht dat volgens het Nederlandse internationaal privaatrecht op de erkenning van een minderjarige door een Nederlander in het buitenland toepasselijk zou zijn, op zichzelf geen reden is in Nederland erkenning van de geldigheid van die erkenning te weigeren. Dit algemene uitgangspunt wordt in de memorie van toelichting bij de Wca onderschreven (Kamerstukken II 1998/99, 26 675, nr. 3, blz. 20/21). De uitspraak van de Hoge Raad van 28 april 1986, NJ 1987, 926 wordt in de memorie van toelichting bij de Wca in verband gebracht met de regel van art. 10 lid 2, aanhef en onder a, Wca. Daarbij wordt duidelijk gemaakt dat deze uitspraak ziet op een ander geval dan het in art. 10 lid 2, aanhef en onder a, Wca bedoelde geval, namelijk op het geval van een in het buitenland verrichte erkenning door een niet-Nederlandse gehuwde man, wiens nationale recht in die mogelijkheid voorziet. De Hoge Raad besliste dat in Nederland een zodanige erkenning niet wegens strijd met de openbare orde als ongeldig kan worden aangemerkt (Kamerstukken II 1998/99, 26 675, nr. 3, blz. 21).

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/fc765df61693f3519a9ab78d6e7149a6dcfd63ad302d624a824488ca26562040 | shasum -a 256