Alinea 36 Parket bij de Hoge Raad 3 juni 2005

2.10. Het argument dat een andere opvatting misbruik in de hand werkt en tot onaanvaardbare resultaten leidt (cassatierekest onder 2.8) acht ik niet sterk. De restrictieve uitleg van de Hoge Raad houdt verband met het `valbijl'-karakter van deze wettelijke bepaling: indien het beroep van de alimentatieplichtige op art. 1:160 BW slaagt is de verplichting tot uitkering van levensonderhoud voorgoed vervallen. Reeds dit rechtvaardigt een strikte uitleg van art. 1:160 BW. Indien de alimentatiegerechtigde opnieuw huwt of een geregistreerd partnerschap aangaat, wordt een ander alimentatieplichtig. Een LAT-relatie daarentegen schept geen alimentatieverplichting; daarop kom ik in alinea 2.19 nog terug. De term `misbruik' is hier te snel in de mond genomen. Gescheiden echtgenoten zijn na de ervaring van een mislukt huwelijk soms terughoudend alvorens zich opnieuw te binden: het aanhouden van een eigen woning, ook al wordt daarin maar weinig gedaan, kan erop duiden dat nog reserve bestaat ten aanzien van de duurzaamheid van de nieuwe relatie(14). Het argument dat van de man niet kan worden gevergd "de nieuwe relatie van zijn ex-vrouw te financieren", dwingt evenmin tot een ruime uitleg van `samenleven met een ander als waren zij gehuwd'. Indien de behoefte van de vrouw aan alimentatie afneemt door extra inkomsten of door besparing op haar kosten van levensonderhoud doordat zij deze (geheel of ten dele) met een nieuwe partner kan delen, kan de alimentatieplichtige ingevolge art. 1:401 BW op die grond een verzoek indienen om de alimentatie te doen aanpassen aan de gewijzigde omstandigheden: zie alinea 2.4 hiervoor.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/68e104dbe028e1b31ed5b59e913a02ee55ef5713d306e4b91a9ee4c299f843a7 | shasum -a 256