Alinea 49 Parket bij de Hoge Raad 2 september 2005

2.6. Het oordeel van het EHRM dat een doorzoeking, al dan niet gevolgd door inbeslagneming, ook wanneer deze niet succesvol is geweest, het recht op bronbescherming ernstiger schaadt dan een bevel tot onthulling van de bron, steunt voornamelijk op de gedachte dat de journalist weinig baat heeft bij zijn verschoningsrecht wanneer dit recht kan worden omzeild door middel van een doorzoeking om de verlangde informatie te krijgen. Daarnaast lijkt in de motivering van het EHRM een rol te spelen het risico dat justitiële autoriteiten bij zulk een doorzoeking stuiten op informatie over de identiteit van andere, d.w.z. bij de aanleiding tot het onderzoek niet direct betrokken, bronnen. Een soortgelijke gedachtegang is te vinden in de - weliswaar niet verbindende, maar niettemin gezaghebbende - Aanbeveling van het Comité van Ministers van de lidstaten van de Raad van Europa van 8 maart 2000. Hierin is "the right of journalists not to disclose information identifying a source" uitgewerkt in een zevental, door de lidstaten als "minimum standards" na te leven "principles". Principle 6 noemt een aantal maatregelen die niet mogen worden toegepast "if their purpose is to circumvent the right of journalists (...) not to disclose information identifying a source". Tot zulke maatregelen worden gerekend: "search or seizure orders or actions concerning the private or business premises, belongings or correspondence of journalists or their employers or personal data related to their professional work".

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/0fd9bee70cdcb10a9bedf7c447f8183d5235f92092b9b8f1099eb4df19f71534 | shasum -a 256