Alinea 59 Parket bij de Hoge Raad 27 mei 2005

Hoe de door het hof genoemde feiten en omstandigheden het oordeel kunnen schragen dat [verweerder] kort na 8 april 1993 bekend was met de schade en de daarvoor aansprakelijke persoon, is niet goed begrijpelijk. Naar mijn mening laten de feiten waarop het hof zich beroept geen andere conclusie toe dan dat kort na 8 april 1993 - in de termen van het arrest van 24 januari 2003 - geen sprake kon zijn van daadwerkelijke bekendheid met de schade omdat toen nog niet met voldoende mate van zekerheid was vastgesteld waardoor de klachten waren ontstaan, zodat - in de termen van het arrest van 31 oktober 2003 - [verweerder] kort na die dag niet daadwerkelijk in staat was een rechtsvordering tot vergoeding van zijn schade in te stellen. De vaststaande feiten laten immers wel de conclusie toe dat [verweerder] heeft begrepen dat de visusvermindering een gevolg is geweest van de operatie, maar niet dat hij heeft begrepen dat zij het gevolg is geweest van een bij de operatie gemaakte beroepsfout. Dat laatste begrip is echter blijkens de aangehaalde jurisprudentie van de Hoge Raad vereist voor het ingaan van de verjaringstermijn. Het hof is daarom of uitgegaan van een onjuiste rechtsopvatting of heeft zijn oordeel dat (voorshands moet worden aangenomen dat) [verweerder] kort na 8 april 1993 bekend was met de schade en de daarvoor aansprakelijke persoon in de zin van art. 3:310 lid 1 BW, ontoereikend gemotiveerd. De onderdelen 2.2 en 2.4, in onderling verband beschouwd, treffen daarom doel.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/8fdabd41f62265738125818f1572818256e2bd84dfdbc6d957fd339b1430c1cb | shasum -a 256