Alinea 19 Parket bij de Hoge Raad 12 april 2005

3.3. Deze variant van het noodweerexces, die ik als tardief exces zou willen aanduiden, heeft zich nog geen grote populariteit verworven. Wellicht hangt dat samen met de eigenaardigheden van het noodweerexces. Het noodweerexces zou men kunnen bestempelen als een zuivere strafuitsluitingsgrond, die haar basis vindt in overwegingen van billijkheid en van criminele politiek.(2) Het noodweerexces eist immers niet dat aan verdachte geen enkel verwijt meer kan worden gemaakt. Noodweerexces is daarom niet gelijk te stellen met een zuivere schulduitsluitingsgrond. Ingeval van intensief en extensief exces zou men kunnen stellen dat in ieder geval een deel van het totale handelen van verdachte gerechtvaardigd was. Neem als voorbeeld de verdachte die te hard ter verdediging slaat. De te harde vuistslag kan dan wel niet nodig zijn geweest en verdachte had minder hard moeten slaan, maar dat neemt niet weg dat een deel van het geweld wel adequaat was. Een ander voorbeeld biedt de verdachte die klappen blijft geven als de aanranding al voorbij is. Van de totale mishandeling is ook hier een deel gerechtvaardigd. Begrip voor het ontstaan van hevige emoties bij degene die wordt aangevallen vormt, gemengd met de zojuist aangegeven objectieve ingrediënt en met de wens om degene die zich voor de rechtsorde inzet een zekere bonus te gunnen, het beslag waaruit de straffeloosheid van het noodweerexces wordt gebakken.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/7a975e6ce068307102ae7f58304bb2260e0420415095a6c5d1bcffed0c61a871 | shasum -a 256