Alinea 33 Parket bij de Hoge Raad 13 september 2005

17. In de literatuur is er op gewezen dat niettemin enige samenloop mogelijk is met de bestuurlijke boetes die in art. 69a AWR niet zijn genoemd (W.E.C.A. Valkenburg, Fiscaal straf- en strafprocesrecht, Deventer 2001 (3de druk), p. 235 e.v.. Een voorbeeld vormt het niet of onvolledig betalen van een belasting die op aangifte moet worden voldaan of afgedragen, en het niet of te laat doen van die aangifte. Zonder bewijs van opzet of grove schuld kan de inspecteur ter zake van de betalingsachterstand een verzuimboete opleggen. Het is evenwel zeer goed denkbaar dat er geen sprake is van slordigheid, maar van een doelbewuste poging de belasting te ontduiken. De aangifte wordt dan dus opzettelijk niet gedaan, en ongeacht het tijdstip waarop dit wordt ontdekt kunnen verzuimboete en strafvervolging gaan samenlopen. De boete blijft toepasbaar omdat die wordt opgelegd wegens een feit (het niet, te laat of tot een te laag bedrag betalen van belasting) dat als zodanig niet is strafbaar gesteld, en aangezien de verzuimboete om die reden niet in art. 69a AWR is genoemd blijft ook strafvervolging mogelijk. Evenzeer is denkbaar dat de inspecteur ter zake van het niet of te laat doen van aangifte (op grond van die enkele constatering, zonder zich te verdiepen in de kwestie van opzet of culpa) een verzuimboete oplegt, terwijl vervolgens of misschien zelfs tegelijkertijd blijkt dat er opzet in het spel is. Ook dan staat de wettelijke regeling, om de zo-even genoemde reden, toe dat de verzuimboete gehandhaafd blijft terwijl dezelfde gedraging wegens de kwade toeleg (het opzettelijk handelen) tot een strafvervolging leidt.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/696ad02606c495d5661067ab237031879f2273458958e12fcb6c84f3aecda4a4 | shasum -a 256