Alinea 112 Parket bij de Hoge Raad 2 september 2005

4.13 Als al aanspraak zou bestaan op compensatoire interessen, is nog vereist dat gegevens worden verstrekt waaruit het bestaan en de omvang van de geleden renteschade blijkt. Voor de Rechtbank heeft Elsevier primair gesteld dat de schade gemakshalve gesteld moet worden op de wettelijke rente, maar zij heeft niet onderbouwd waarom haar werkelijke schade gelijk zou zijn aan de wettelijke interest. Voor het geval de Staat zou bestrijden dat Elsevier ten minste schade heeft geleden ter grootte van de wettelijke rente, meent Elsevier dat haar vordering in een schadestaatprocedure zich niet tot de wettelijke rente zal beperken. Indien u aan de kwestie zou toekomen, rijst de vraag of verwijzing naar de feitenrechter ter fine van verwijzing naar een schadestaatprocedure nog zin zou hebben. De rechter kan immers in weerwil van een vordering tot verwijzing naar een schadestaatprocedure, de schade zelf vaststellen indien de partijen voldoende in de gelegenheid zijn geweest zich uit te laten over de gestelde schadefactoren en de omvang van de schade.(26) Elsevier heeft niet gesteld dat zij wegens gemis van de vennootschapsbelasting of de door haar betaalde invorderingsrente geld heeft moeten lenen en daar rente op heeft moeten betalen, noch dat zij, indien zij de vennootschapsbelasting en de invorderingsrente niet betaald had, op het aldus behouden bedrag een hoger rendement dan de haar vergoede rente zou hebben behaald. Dat neemt echter niet weg dat zij ingeval van afwijzing van haar vordering tot vergoeding van wettelijke interest op grond van art. 1286 (oud) BW, verzocht heeft om verwijzing naar een schadestaatprocedure, wellicht om daar alsnog genoemde stellingen in te nemen. Indien u aan de kwestie zou toekomen, wat naar mijn mening niet het geval is, zou dus vernietigd en verwezen moeten worden.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/830c48dae13e8fcb5c147e5e29d698c77d8df2aae567490afa7eef64fab246b5 | shasum -a 256