Alinea 37 Parket bij de Hoge Raad 2 september 2005

3.7 Op grond van het vorenstaande komt de rechtbank tot de conclusie dat - teneinde verdere discussies te vermijden - door middel van de wetswijziging per 1 april 1987 een specifieke en uitsluitend voor het belastingrecht toepasselijke regeling in het leven werd geroepen voor vergoeding van renteverlies van de belastingplichtige, ongeacht of dat nadeel is veroorzaakt door onrechtmatig handelen van de fiscus. Het betreft derhalve niet alleen een bijzondere, maar naar haar aard ook een exclusieve regeling. Steun voor dit oordeel kan nog worden gevonden in bepaling 6.3 van de - inmiddels weer ingetrokken - Regeling van 14 februari 1994 (nr. AFZ94/846 M, V-N 1994/774) - een door de staatssecretaris van financiën uitgevaardigd besluit naar aanleiding van het arrest van de Hoge Raad van 1 juli 1993 (NJ 1995,150) - waarin uitdrukkelijk is aangegeven dat de wettelijke regelingen inzake heffings- en invorderingsrente als uitputtend moeten worden beschouwd, en dat indien een verzoek om schadevergoeding voor inwilliging vatbaar is, geen vergoeding van de compensatoire en/of wettelijke rente plaatsvindt wanneer invorderingsrente wordt vergoed. Een en ander brengt mee dat in een situatie zoals de onderhavige slechts plaats is voor vergoeding van invorderingsrente en niet (ook) voor een volledige of aanvullende renteschadevergoeding. Het beroep van Elsevier op de hiervoor aangehaalde jurisprudentie kan haar niet baten. Die arresten hebben betrekking op een andere situatie zoals die gold vóór 1 april 1987, toen het wettelijke stelsel in het geheel niet voorzag in vergoeding van rente over door de fiscus terug te betalen bedragen in geval van vernietiging van een aanslag.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/830c48dae13e8fcb5c147e5e29d698c77d8df2aae567490afa7eef64fab246b5 | shasum -a 256