Alinea 80 Parket bij de Hoge Raad 2 september 2005

3.12 Met het oog op de uitvoerbaarheid(19) koos de wetgever voor een vast, per kwartaal te bepalen rentepercentage, aanvankelijk gelijk aan de wettelijke interest. Ook die aanvankelijke koppeling is mijns inziens geen aanwijzing dat de wetgever ruimte zag voor aanvullende of vervangende civielrechtelijke actie (behoudens wellicht in de gevallen waarin de invorderingsrenteregeling niet in vergoeding voorziet(20)). In het burgerlijke recht kon immers vóór 1992 geen compensatoire interest naast wettelijke interest gevorderd worden over dezelfde som en periode(21) en kan sinds 1992 ingevolge wettelijke bepaling (art. 6:119 BW)(22) geen compensatoire, maar nog slechts wettelijke rente gevorderd worden uit hoofde van schade als gevolg van niet-betaling van geld.(23) Dat de koppeling tussen invorderingsrente en wettelijke rente om de boven uiteengezette budgettaire redenen later is losgelaten, doet daar mijns inziens niet aan af. De invorderingsrenteregeling is door de wetgever kennelijk bedoeld als algemene, neutrale (onrechtmatigheidsonafhankelijke) en wederkerige regeling tot vergoeding van nadeel als gevolg van de vertraging in de betaling c.q. de restitutie van een belastingbedrag (dus per definitie van een geldsom zoals bedoeld in art. 6:119 BW). Mijn voormalige ambtgenoot Ilsink achtte in zijn conclusie voor HR (derde kamer) 1 februari 2002, nr. 35.985, BNB 2003/320 het karakter van de wettelijke en de invorderingsrente vergelijkbaar:

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/830c48dae13e8fcb5c147e5e29d698c77d8df2aae567490afa7eef64fab246b5 | shasum -a 256