Alinea 83 Parket bij de Hoge Raad 2 september 2005

3.13 Ik merk voorts op dat indien de invorderingsrenteregeling niet exclusief is, moeilijk te beargumenteren is - mede gezien de wederkerige opzet van de regeling - dat niet ook de fiscus in voorkomende gevallen toegelaten moet worden tot het aannemelijk maken dat de Staat meer schade heeft geleden dan de berekende invorderingsrente. Uw uitsluiting van de Staat van het gebruik van het burgerlijke recht bij het verhalen van onrechtmatig door de burger veroorzaakt rentenadeel ter zake van belastingen heeft reeds kritiek uitgelokt. Uw arrest HR 8 mei 1998, nr. 16.553 (Staat/Lenger en maatschap Deloitte & Touche), NJ 1998, 890, met conclusie Mok en noot ARB; BNB 1998/277, met noot Den Boer; FED 1998/792, met noot Streppel, AB 1998, 390, betrof een belastingplichtige die met opzet zijn voorlopige aangifte aanzienlijk te laag had gedaan, waardoor hij een aanzienlijk rentevoordeel genoot: als gevolg van een hiaat in de wettelijke regeling kon geen heffingsrente in rekening gebracht worden over een aanzienlijke aanmerkelijkbelangwinst over de (lange) periode tot aan de definitieve aanslagregeling. U oordeelde dat het grondwettelijke fiscale legaliteitsbeginsel in de weg stond aan een actie van de Staat op grond van onrechtmatige daad tot vergoeding van de geleden renteschade: nu belastingheffing gedekt moet worden door publiekrechtelijke wetgeving, kan de Staat zich op dit punt niet bedienen van privaatrechtelijke middelen.(24) (De motivering van) dit oordeel heeft blootgestaan aan de kritiek van annotatoren, waarvan de kern was dat renteschade geen belasting is.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/830c48dae13e8fcb5c147e5e29d698c77d8df2aae567490afa7eef64fab246b5 | shasum -a 256