Alinea 84 Parket bij de Hoge Raad 2 september 2005

3.14 Bij ontbreken van expliciete uitspraken van de wetgever over het al dan niet exclusieve karakter van de invorderingsrenteregeling, moet een rechtsknoop doorgehakt worden. Het antwoord op de vraag naar de exclusiviteit van de invorderingsrenteregeling moet mijns inziens gegeven worden op basis van (i) hetgeen de wetgever wél heeft doen blijken omtrent zijn bedoelingen en de mogelijk daarin gelegen aanwijzingen, (ii) praktische uitvoerbaarheid, (iii) redelijkheid en billijkheid en (iv) een adequate verhouding tussen publiekrecht en privaatrecht en tussen belastingrechter en burgerlijke rechter. Op basis van deze criteria, zowel gezamenlijk als afzonderlijk, kom ik dan, mede gezien het boven reeds opgemerkte, tot de conclusie dat de weegschaal door moet slaan naar de opvatting dat de wetgever, had hij zich de vraag gesteld, de invorderingsrenteregeling als exclusief zou hebben aangemerkt ten opzichte van mogelijke civielrechtelijke schadevergoedingsmogelijkheden. Gesteld noch gebleken is dat de tegenwoordige aansluiting bij de biedrente van de ECB c.q. de rente op recente staatsleningen (en, voor de belanghebbende: bij het destijds geldende promessedisconto van de Nederlandsche Bank) onvoldoende tegemoet zou komen aan het in de bulk van de gevallen werkelijk geleden rentenadeel of genoten rentevoordeel. Dat in het burgerlijke recht de renteschade gefixeerd is op de wettelijke interest en dat deze hoger is geweest (maar momenteel lager is) dan de wettelijke fixatie van de invorderingsrente, doet niet ter zake, gezien de achtergrond van de ontkoppeling, waarmee niet beoogd werd een reële benadering van het rentenadeel van zowel de fiscus als de contribuabele te verlaten.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/830c48dae13e8fcb5c147e5e29d698c77d8df2aae567490afa7eef64fab246b5 | shasum -a 256