Alinea 86 Parket bij de Hoge Raad 2 september 2005

3.16 Middelonderdeel 2 houdt nog in dat de aansprakelijkheid van de Staat moet worden beoordeeld aan de hand van art. 18 IW 1845, maar het belang daarvan ontgaat mij, nu de invorderingsrenteregeling - ook binnen de Iw 1845 - reeds in werking was getreden toen de bestreden aanslag in oktober 1987 werd opgelegd en de Rechtbank het geschil inderdaad op die basis heeft beoordeeld. De klacht dat de Rechtbank een onjuiste weergave van het geschil zou hebben gegeven, faalt daarom naar mijn mening evenzeer, nu de Rechtbank in elk geval het juiste geschil beslecht heeft. Dat de Rechtbank zou hebben geoordeeld dat het geschil tot 1 juni 1990 moet worden beoordeeld aan de hand van de Iw 1845 en daarna aan de hand van de Iw 1990 berust mijns inziens op een onjuiste lezing, nu de Rechtbank het geschil beoordeeld heeft op basis van de Iw 1845, en doet ook indien dat anders zou zijn niet ter zake, nu de Rechtbank terecht het geschil heeft beoordeeld op basis van de sinds 1 april 1987 geldende invorderingsrenteregeling, die in de oude en de nieuwe Invorderingswet op de relevante onderdelen identiek is. De enige hier relevante wijziging is geweest de ontkoppeling in 1992 van de wettelijke interest, ter zake waarvan zich ook hier niets anders laat opmerken dan hetgeen banken en verzekeraars in hun brochures moeten vermelden: "rentewijzigingen voorbehouden." Het moge voor Elsevier sneu zijn dat zij over ruim drie jaar (1987-1990) kennelijk vrijwillig invorderingsrente heeft betaald naar het percentage van de wettelijke interest en dat de latere teruggave slechts zeer gedeeltelijk naar dat hoge percentage is berekend, maar ook ter zake daarvan kan men niets anders opmerken dan hetgeen de genoemde marktaanbieders verplicht vermelden: in het verleden behaalde resultaten geven geen garantie voor de toekomst.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/830c48dae13e8fcb5c147e5e29d698c77d8df2aae567490afa7eef64fab246b5 | shasum -a 256