Alinea 41 Parket bij de Hoge Raad 9 september 2005

Ingeval in hoger beroep met het oog op het verkrijgen van een executoriale titel aan de vordering/eis tot vernietiging van het bestreden vonnis een vordering tot ongedaanmaking van de ingevolge dat vonnis verrichte prestatie wordt verbonden, is geen sprake van een vermeerdering van eis als bedoeld in art. 130 Rv. dat ingevolge art. 353 Rv. ook in de appelprocedure van toepassing is: art. 130 Rv. heeft slechts betrekking op de vordering van de oorspronkelijk eiser en op een eventuele vordering in reconventie in eerste aanleg. Zie ook: Hugenholtz/Heemskerk, Hoofdlijnen van het Nederlands Burgerlijk Procesrecht, 2003, nr. 151; Snijders-Ynzonides-Meijer, Het Nederlands burgerlijk procesrecht, 2002, nr. 267; Ras/Hammerstein, De Grenzen van de rechtsstrijd in hoger beroep in burgerlijke zaken, 2004, nr. 14 en Snijders/Wendels, Civiel appel, 2003, nr. 187. Uit de hiervoor genoemde jurisprudentie blijkt dat de eisen van een goede procesorde meebrengen dat wordt toegelaten dat de appellant/gedaagde in eerste aanleg met het oog op het verkrijgen van een executoriale titel aan zijn vordering tot vernietiging van het bestreden vonnis een als een sequeel van die vordering/eis tot vernietiging te beschouwen vordering tot ongedaanmaking van de ingevolge dat vonnis verrichte prestatie verbindt. Hieraan ziet middelonderdeel 3 voorbij met zijn klacht dat het hof heeft miskend dat aan de zijde van NOB geen sprake was van een "vermeerdering van eis" aangezien NOB in eerste aanleg geen reconventionele vordering heeft ingesteld en de enkele vordering in hoger beroep inhoudende dat het in eerste aanleg gewezen vonnis van de voorzieningenrechter vernietigd dient te worden niet kan worden gezien als een zodanige "eis" waaraan de vordering van ongedaanmaking bij wijze van "vermeerdering" in hoger beroep kan worden verbonden.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/a810e7e58f20eefabc18a66228931624cf7c03efff08c8b5b7448ffd0fc08301 | shasum -a 256