Alinea 42 Parket bij de Hoge Raad 9 september 2005

15. Nu de eisen van een goede procesorde meebrengen dat wordt toegelaten dat de appellant aan zijn vordering tot vernietiging van het bestreden vonnis een als een sequeel van die vordering tot vernietiging te beschouwen vordering tot ongedaanmaking verbindt, zal ook aan de hand van de eisen van een goede procesorde moeten worden beoordeeld in welk stadium de vordering tot ongedaanmaking nog kan worden ingediend, zoals overigens ook aan de hand van de eisen van een goede procesorde wordt beoordeeld of een eiswijziging als bedoeld in art. 130 Rv. - waarop eiser in beginsel recht heeft zolang de rechter nog geen vonnis heeft gewezen - kan worden toegelaten. Bij de beantwoording van deze vraag zal met name van belang zal zijn of de geïntimeerde nog op de vordering tot ongedaanmaking heeft kunnen reageren, in welk verband aandacht verdient dat de vordering tot ongedaanmaking niet meer is dan een sequeel van de vordering tot vernietiging van het vonnis in eerste aanleg. Zie over de vraag in welk stadium nog een vordering tot ongedaanmaking kan worden ingediend Snijders-Wendels, Civiel appel, 2003, nr. 136, waar wordt opgemerkt dat het goed verdedigbaar lijkt dat de vordering nog bij een later processtuk wordt ingesteld ingeval men vergeet deze mogelijkheid te benutten in de appeldagvaarding, en dat dan in de eerste plaats de memorie van grieven in aanmerking komt. (In dat verband wordt overigens voorts aangetekend dat art. 130 Rv. hier - gelet op het speciale karakter van de onderhavige vordering als sequeel van de vordering tot vernietiging van de uitspraak waarvan beroep - buiten toepassing zou kunnen blijven nu het uiteindelijk slechts gaat om een executoriale titel voor een vordering waar men bij gegrondbevinding van het beroep toch al recht op heeft, benevens enige wettelijke rente.)

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/a810e7e58f20eefabc18a66228931624cf7c03efff08c8b5b7448ffd0fc08301 | shasum -a 256