Alinea 35 Parket bij de Hoge Raad 4 november 2005

2.12. De onderdelen 3 en 4 zijn gericht tegen rov. 3.5.2 en hebben betrekking op het aspect van de kavelgrootte. In art. 7 lid 8 van de planvoorschriften is bepaald dat de gemeente in deze zone streeft naar kavels van tenminste 0,7 ha. In eerste aanleg heeft [eiser] gesteld dat zijn perceel 0.68.50 ha groot is en nagenoeg(13) voldoet aan deze eis. De gemeente is, blijkens het verkavelingsplan, voornemens ter plaatse een bouwkavel van circa 2 ha uit te geven. De rechtbank constateert - op zichzelf natuurlijk juist - dat dit gemeentelijke voornemen strookt met het planvoorschrift dat ter plaatse wordt gestreefd naar kavels van tenminste 0,7 ha. Die constatering geeft echter nog geen afdoend antwoord op het verweer van [eiser]. Onderdeel 3 herhaalt dit verweer. Onderdeel 4 herhaalt het argument dat art. 7 lid 8 van de voorschriften slechts een 'streven' inhoudt. In de s.t. (blz. 3-4) voert [eiser] aan dat, blijkens de tekst van art. 7 lid 2 van de planvoorschriften, het bepaalde in de daarop volgende leden van art. 7 (dus ook het achtste lid) slechts verbindend is voor de gemeente: het heeft een toetsingsfunctie bij het beoordelen van aanvragen, resp. van activiteiten die slechts toelaatbaar zijn op grond van een vrijstelling e.d., en heeft daarnaast een uitvoeringsfunctie als uitdrukking van de inspanningsverplichtingen van de gemeente. [Eiser] leidt hieruit af dat deze voorschriften de burgers niet rechtstreeks verbinden: er is niet een minimale kavelgrootte voorgeschreven(14).

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/91ceeccb07de1e72d32dc9dbfb5bddb26ac645687e6c79b995555bc0233e61e8 | shasum -a 256