Alinea 283 Parket bij de Hoge Raad 1 december 2006

8.11 De Deense Østre Landsret moest in 2001 over de zaak Halliburton v. Skattesministeriet(53) oordelen, betreffende de toepassing van de loontoewijzingsartikelen in de (oude) Deense belastingverdragen met de Verenigde Staten (1948) en Canada (1955). De zaak ging om een Amerikaans concern waarbinnen werknemers van een Amerikaanse en een Canadese groepsvennootschap voor 71 respectievelijk 30 dagen werkten bij een Deense zustervennootschap. De Deense vennootschap betaalde de Amerikaanse en de Canadese vennootschap voor dat personeel. De vraag was of de belastingverdragen het heffingsrecht over het loon toewezen aan Denemarken. Het werkgeversbegrip in de genoemde verdragen werd door de Østre Landsret op basis van het OESO-Commentaar uit 1992 materieel uitgelegd. De Østre Landsret verwees naar een arrest van de Højesteret(54), waaruit zou blijken dat volgens algemeen erkend Deens en internationaal belastinggebruik het OESO-Modelverdrag en het meest recente OESO-Commentaar als uitgangspunt dienen bij de interpretatie van alle belastingverdragen (in casu predateerde niet alleen het verdrag maar ook het litigieuze belastingjaar de commentaarwijziging in 1992). De Østre Landsret overwoog voorts dat de VS noch Canada een reservation bij art. 15 van het OESO-Modelverdrag 1992 of het OESO-Commentaar daarop hadden gemaakt, en dat materiële interpretatie geen materiële wijziging van de desbetreffende belastingverdragen behelsde. De Højesteret(55) bevestigde (in de verhouding 5 tegen 2)(56) de uitspraak van de Østre Landsret. Overwogen werd dat in de belastingverdragen met de Verenigde Staten (1948) en Canada (1955), evenals in het OECD-Modelverdrag, heffing door de werkstaat hoofdregel is en dat heffing slechts in uitzonderlijke gevallen wordt toegewezen aan de woonstaat. Voorts werd overwogen dat de problematiek rondom "hiring out of labour" pas sinds rond 1980 opgeld deed, dus dat de verdragsluitende partijen destijds geen opvattingen hadden over de vraag of "hiring-out of labour" onder de hoofdregel moest vallen of onder de uitzonderingsbepaling.(57) Bij gebrek aan definities van de desbetreffende uitdrukkingen in de verdragen zelf, viel de Højesteret terug op nationale bepalingen, voor zover de context dat toeliet (art. 2, lid 2, van beide verdragen). Op grond daarvan werd de heffing aan Denemarken geacht te zijn toegewezen (sinds 1982 bestaat Deense nationale wetgeving omtrent "hiring out of labour"). Dit is in overeenstemming met paragraaf 8 van het OECD-Commentaar op art. 15, die volgens de Højesteret niet beperkt is tot misbruiksituaties. In latere verdragen (1997 en 1999) met de USA en Canada zijn - zonder enig voorbehoud - OECD-conforme bepalingen opgenomen. De twee dissenting rechters stonden een meer formele benadering van het werkgeversbegrip voor en meer aansluiting bij de tekst van de verdragen. Zij meenden dat Denemarken niet eenzijdig een nieuwe betekenis aan een bestaande verdragsbepaling kon geven op basis van later tot stand gekomen nationaal recht.(58) Qviste(59) is kritisch over het arrest van de Højesteret en het gebruik van latere commentaren bij de uitleg van (veel) eerder tot stand gekomen verdragen.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/18dcb7081b3b90fd58554e460b9ecb7831d891d10f15240f64c66520555a8167 | shasum -a 256