Alinea 30 Parket bij de Hoge Raad 14 april 2006

2.6 De regeling van art. 7:411 BW verdient ook in de onderhavige zaak enige aandacht, omdat er zowel in de motivering van het vonnis van de kantonrechter als in die van het bestreden arrest elementen zijn, die daaraan doen denken. De kantonrechter heeft (op p. 2, laatste tekstblok, van zijn vonnis) kennelijk op een (nog) niet voltooide opdracht gedoeld, waar hij heeft geconstateerd dat [verweerster] zich ervoor had in te spannen tot een gezamenlijk rapport te komen, maar "dat hij ([verweerster]; LK) daarin (nog) niet is geslaagd". Voorts heeft de kantonrechter gesproken van een "aanspraak (...) op een overigens passende vergoeding voor de door hem tot dat moment verrichte inspanningen" (vergelijk art. 7:411 lid 1 BW: "(...) wordt onder meer rekening gehouden met de reeds door de opdrachtnemer verrichte werkzaamheden (...)"). Ook het hof heeft benadrukt "dat [verweerster] werkzaamheden heeft verricht teneinde tezamen met zijn mededeskundigen tot het verzochte advies te komen, ook al zijn zij het over de inhoud daarvan niet eens geworden" (rov. 3.2). Opmerkelijk is vervolgens de wending in rov. 3.3, waarin het hof niet heeft overwogen dat [verweerster] op grond van de overeenkomst in geval van (kort gezegd) obstructie geen recht op honorarium zou hebben, maar dat "het in dat geval onredelijk zou zijn niettemin honorering van werkzaamheden te verlangen". Die wending doet denken aan het recht op een naar redelijkheid vast te stellen deel van het loon van art. 7:411 lid 1 BW dan wel het criterium van art. 7:411 lid 2 BW, volgens hetwelk de opdrachtnemer, ondanks de voortijdige beëindiging van de overeenkomst, recht heeft op het volle loon, indien het einde van de overeenkomst aan de opdrachtgever is toe te rekenen en de betaling van het volle loon, gelet op alle omstandigheden van het geval, redelijk is.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/ca12fb33d2d2729a5b71ff54005fa9ef8f69175b3272c21c1ae3e54d37f710ba | shasum -a 256