Alinea 35 Parket bij de Hoge Raad 14 april 2006

2.9 Onderdeel 1 richt zich met zowel een rechtsklacht als een motiveringsklacht tegen het oordeel van het hof in rov. 3.3 dat er slechts dan geen aanleiding zou zijn om [verweerster] ten last van de gemeente de door haar gevorderde vergoeding van werkzaamheden toe te kennen, indien [verweerster] zich zonder goede grond aan de beraadslaging met haar mededeskundigen teneinde tot een gezamenlijk advies te komen zou hebben onttrokken, dan wel anderszins de totstandkoming van een dergelijk advies zou hebben gefrustreerd of belemmerd. Het onderdeel betoogt dat het hof van een onjuiste rechtsopvatting heeft blijk gegeven, als zijn oordeel hierop zou berusten dat een opdracht tot gezamenlijke herziening van de erfpachtcanons zoals aan [verweerster] en de twee andere deskundigen verstrekt, per definitie slechts tot een inspanningsverbintenis en niet tot een resultaatsverbintenis voor de deskundigen kan leiden. Voor het geval dat het bestreden oordeel niet op die (onjuiste) rechtsopvatting berust, betoogt het onderdeel dat het hof zijn oordeel in rov. 3.3 onvoldoende heeft gemotiveerd door niet te responderen op de in het onderdeel met vindplaatsen vermelde stellingen van de gemeente, waaruit zou volgen dat in casu uit de opdracht tot (gezamenlijke) herziening van de erfpachtcanons een resultaatsverbintenis voor de deskundigen voortvloeit.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/ca12fb33d2d2729a5b71ff54005fa9ef8f69175b3272c21c1ae3e54d37f710ba | shasum -a 256