Alinea 26 Parket bij de Hoge Raad 2 juni 2006

2.8. Lezing van rov. 3.3 leert dat het hof zich niet heeft uitgesproken over de vraag of de schuldenaar zich schuldig heeft gemaakt aan de oplichting van [betrokkene 1], waarop de aangifte en het proces-verbaal van politie betrekking hadden. Het hof heeft zich in het geheel niet uitgesproken over de vraag of de schuldenaar zich heeft schuldig gemaakt aan enig strafbaar feit, doch slechts over de vraag of hij in de periode waarin de schuldsaneringsregeling op hem van toepassing was werkzaamheden voor een ander heeft verricht en inkomsten heeft (moeten) ontvangen, zonder hiervan melding te maken aan de bewindvoerder; het hof achtte dit van belang voor de beantwoording van de vraag of de schuldenaar heeft getracht zijn schuldeisers te benadelen. Tot het overgelegde bewijsmateriaal behoorde het proces-verbaal van politie. De daarop gebaseerde bevestigende beantwoording van de zo-even genoemde vraag komt niet in strijd met de onschuldpresumptie, noch anderszins met art. 6 EVRM. Voor zover het middelonderdeel het oog heeft op de passage: "De aangifte en de verklaringen overtuigen zodanig dat het hof verwacht dat een strafrechter daaraan dezelfde waarde zal hechten", behoeft de klacht evenmin tot cassatie te leiden. Volgens die overweging komt de beslissing over de vraag of betrokkene zich schuldig heeft gemaakt aan het strafbare feit waarvan hij werd verdacht, bij uitsluiting toe aan de strafrechter. Bovendien is deze passage is niet dragend voor het oordeel dat de schuldenaar heeft getracht de schuldeisers te benadelen. Zij is kennelijk bedoeld als reactie van het hof op de stelling van de schuldenaar dat met de afdoening van het verzoek ex art. 358a Fw moet worden gewacht op de afloop van een nog in te stellen strafvervolging. Het middelonderdeel leidt om deze redenen niet tot cassatie.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/9dfdcaab58ea24c101a8ab062a996e6cf3aaf94b8ccfe0fd1775f94679b455a6 | shasum -a 256