Alinea 45 Parket bij de Hoge Raad 18 april 2006

15. In de hiervoor onder 11 weergegeven overweging ligt in de tweede plaats besloten dat het opzet niet normatief is in die zin, dat de vraag of de objectieve kans aanmerkelijk genoemd kan worden, niet afhangt van de aard van het gevolg. Het is dus niet zo dat naarmate het gevolg ernstiger is - en het beschermde rechtsgoed hoogwaardiger - met een kleinere objectieve kans genoegen mag worden genomen. Daarmee is mijns inziens evenwel nog niet gezegd dat de vraag wat een aanmerkelijke kans mag heten, geen normatieve trekken heeft. Ik zou menen dat het opzet - als onderdeel van een delictsomschrijving die beoogt de grenzen van de strafrechtelijke aansprakelijkheid af te bakenen - niet anders dan een juridisch, en daarmee normatief begrip kan zijn.(2) In dit verband lijkt mij veelbetekenend dat de Hoge Raad de aanmerkelijkheid van de kans niet in een bepaald percentage heeft uitgedrukt. Daarom is de vraag of een kans pas aanmerkelijk mag heten als zij groter is dan 50%, dan wel of voldoende is dat de kans, zoals het in voorbije formuleringen van het voorwaardelijk opzet zo fraai heette, niet als denkbeeldig te verwaarlozen is.(3) Een antwoord op die vraag kan niet aan de statistici worden overgelaten, maar vergt een rechtspolitieke afweging vanuit een normatief gezichtspunt. Wellicht is het feit dat de Hoge Raad zich niet heeft vast willen leggen op een bepaald percentage, zelf al het resultaat van een normatieve keuze.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/429eea3c6d4a133102b7f42c372afeb940486d6af6ea74c325e5b7a5d7f8d472 | shasum -a 256