Alinea 46 Parket bij de Hoge Raad 18 april 2006

16. Ik zou dan ook staande willen houden dat de vraag naar de "aanmerkelijkheid" van de kans in de jurisprudentie van de Hoge Raad niet is versmald tot een kwestie van kansberekening. Het gaat daarbij mee om de vraag welke kans men in het concrete geval mag verwaarlozen, welke risico's men bij de keuzen die men maakt in aanmerking dient te nemen. Ik merk daarbij op dat het achteraf berekenen van kansen een keuze vergt van de factoren die men tot uitgangspunt neemt. Dat was bij de oude voorzienbaarheidstheorieën in het kader van de causaliteit het geval, dat is niet anders bij het bepalen van de aanmerkelijkheid van de kans met betrekking tot het voorwaardelijk opzet. Ingeval van een mislukte poging staat achteraf vast dat de objectieve condities kennelijk zodanig waren dat het gevolg niet kon intreden en de kans daarop dus objectief gezien nihil was. Kansberekenen achteraf is dus alleen zinvol als men tot zekere hoogte abstraheert van de condities zoals die zich in het concrete geval voordeden. De vraag welke factoren buiten beschouwing mogen worden gelaten, vraagt wederom om keuzes die niet anders dan vanuit een normatief gezichtspunt kunnen worden gemaakt. Moet, om een voorbeeld te geven, bij de vraag of het met scherp schieten op een persoon in een bepaald geval een aanmerkelijke kans op diens overlijden schiep, in aanmerking worden genomen dat die persoon een kogelwerend vest droeg, of dient men dat gegeven buiten beschouwing te laten? Van het antwoord daarop hangt af of sprake is van een poging tot doodslag of niet. Dat is geen neutrale, juridisch indifferente kwestie.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/429eea3c6d4a133102b7f42c372afeb940486d6af6ea74c325e5b7a5d7f8d472 | shasum -a 256