Alinea 30 Parket bij de Hoge Raad 29 september 2006

9. Onderdeel I van het middel valt in vier subonderdelen uiteen en betreft de door het Hof gegeven uitleg aan (art. 11 en 13 van) het Verdrag van Londen. Het onderdeel verwijt het hof primair te hebben miskend dat dit verdrag een erkenningstoetsing van de beslissing tot fondsvorming niet toestaat en dat een dergelijke beslissing onmiddellijke rechtskracht heeft in alle verdragsstaten, zodat het hof als in Nederland aangezochte verdragsrechter op grond van de uit de fondsvorming in Zweden voortvloeiende "immuniteit" van beslagen ex art. 13 van het verdrag de door Northsea gevorderde teruggave van de garanties had behoren te bevelen (subonderdeel I.1). Subsidiair, voor zover al toetsing van de beslissing tot fondsvorming aan (de strekking van) art. 11 en 13 van het Verdrag van Londen en/of aan het Zweedse recht is toegestaan, klaagt het onderdeel dat het hof ten onrechte heeft beslist dat de Zweedse beslissing niet voldoet aan (de strekking van) art. 11 en 13 van het verdrag (subonderdeel I.2) en zijn beslissing dat naar Zweeds recht aan de beslissing van de Zweedse rechter niet het rechtsgevolg is verbonden dat de namens Northsea gestelde garanties dienen te worden geretourneerd, heeft gegrond op een onbegrijpelijke uitleg van het Zweedse recht (subonderdeel I.3). Ten slotte klaagt het onderdeel dat het hof derhalve, althans in ieder geval, een onjuiste maatstaf heeft aangelegd bij de vraag of de garanties moeten worden teruggegeven: door de fondsvorming in Zweden is vrijgave van gestelde zekerheid ingevolge het Verdrag van Londen imperatief (subonderdeel I.4).

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/2d071e8559f766311633b20397766caa0f2959230aff42d13c335adcee240ff6 | shasum -a 256