Alinea 39 Parket bij de Hoge Raad 29 september 2006

18. Art. 13 van het Verdrag van Londen strekt ertoe na de vorming van een beperkingsfonds het overige vermogen van de persoon door of namens wie het fonds is gevormd te vrijwaren van juridische acties van schuldeisers; de schuldeisers kunnen alleen nog rechten tegen het fonds uitoefenen. Daartoe bepaalt het eerste lid van art. 13 dat het een persoon die een vordering tegen het fonds heeft ingediend, niet is toegestaan enig recht met betrekking tot een zodanige vordering uit te oefenen ten aanzien van enige andere activa van een persoon door of namens wie het fonds is gevormd. Beslagen die vóór of na fondsvorming zijn gelegd door een persoon die zijn vordering tegen het fonds heeft ingediend, missen derhalve na de fondsvorming rechtsgevolg. Beslagen die vóór de fondsvorming zijn gelegd ter zake van vorderingen die tegen het fonds kunnen worden ingesteld, kunnen, nadat fonds is gevormd, ook indien de persoon namens wie het beslag is gelegd zijn vordering (nog) niet heeft ingediend tegen het fonds, ingevolge het tweede lid van art. 13 worden opgeheven. Deze opheffing is facultatief (het tweede lid spreekt van "kan"). De opheffing is evenwel imperatief, indien sprake is van één van de situaties genoemd onder punt a t/m d in het tweede lid. Zie nader N. Trotz, Zur Internationalen Konvention von 1976 über die Haftbeschräkung für Forderungen aus der Seeschiffahrt, 1980, blz. 103-107; S. Rittmeister, Das Seerechtliche Haftungsbeschränkungsverfahren nach neuem Recht, 1995, blz.65-70; R. Cleton, De beperkte aansprakelijkheid van de scheepseigenaar, 2e dr. 1998, blz. 94-96; P. Griggs, R. Williams & J. Farr, Limitation of Liability for Maritime Claims, 4th ed. 2005, blz. 74-78.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/2d071e8559f766311633b20397766caa0f2959230aff42d13c335adcee240ff6 | shasum -a 256