Alinea 53 Parket bij de Hoge Raad 14 juli 2006

11. Art. 7A:1791 BW waarop het middelonderdeel zijn rechtsklacht kennelijk - gezien de hiervoor onder 9 genoemde inleiding en de schriftelijke toelichting - mede baseert, geeft de volgende omschrijving van de overeenkomst van verbruikleen waarvan de overeenkomst van geldlening een species vormt: "Verbruikleening is eene overeenkomst, waarbij de eene partij aan de andere eene zekere hoeveelheid van verbruikbare goederen afgeeft, onder voorwaarde dat de laatstgemelde haar even zoo veel, van gelijke soort en hoedanigheid, terug geve." Deze bepaling verbindt de terugbetalingsverplichting als rechtsgevolg aan de in haar omschrijving genoemde rechtsfeiten (het afgeven van een zeker hoeveelheid goederen (een geldbedrag) onder de voorwaarde (een stilzwijgende of uitdrukkelijke afspraak) tot teruggave), hetgeen impliceert dat tot het bestaan van een terugbetalingsverplichting uit hoofde van geldlening zal worden geconcludeerd ingeval degene die zich op terugbetaling beroept, bedoelde rechtsfeiten heeft gesteld en, zonodig, bewezen. Dit betekent - anders dan het middel kennelijk wil betogen - evenwel niet dat de rechter het bewijs van het bestaan van een terugbetalingsverplichting uit geldleen niet rechtstreeks zou mogen afleiden uit het voorhanden bewijsmateriaal, zoals een (schriftelijke) schuldbekentenis of, zoals in casu, uit getuigenverklaringen die het bestaan van de schuld uit geldleen bevestigen. De vraag of de omstandigheid dat [verweerster] niet heeft kunnen aantonen op welke wijze de geldlening en daarmee de verplichting tot terugbetaling precies is ontstaan, afbreuk doet aan de verklaringen die inhouden het dat een zodanige verplichting bestond, is een vraag van bewijswaardering die het hof zonder schending van artikel art. 7A:1591 BW ontkennend heeft kunnen beantwoorden. De rechtsklacht van middelonderdeel 1.1 faalt dan ook. Het middelonderdeel mist voorts feitelijke grondslag voorzover het ervan uitgaat dat het hof met zijn gewraakte zinswending heeft beoogd iets anders tot uitdrukking te brengen dan dat de omstandigheid dat [verweerster] niet heeft kunnen aantonen op welke wijze de geldlening (de verplichting tot terugbetaling) precies is ontstaan, niet meebrengt dat [verweerster] niet is geslaagd in het op haar rustende bewijs door middel van de getuigenverklaringen die inhouden dat een zodanige verplichting bestond en evenmin dat [eiser] is geslaagd in het tegenbewijs, en dat deze omstandigheid in zoverre geen afbreuk doet aan de verklaringen die inhouden dat een zodanige verplichting bestond.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/67f0affde944f9db53462b2ab389cc3faf668002af04a3033d3320054ba6b250 | shasum -a 256