Alinea 56 Parket bij de Hoge Raad 14 juli 2006

Het middelonderdeel mist aldus feitelijke grondslag. Het hof heeft niet geoordeeld dat de in zijn overwegingen aangehaalde verklaringen voldoende steun bieden aan de door [verweerster] bij wijze van adstructie aan haar vordering ten grondslag gelegde toedracht, welke toedracht in het onderhavige geval naar 's hofs kennelijke oordeel niet behoefde te komen vast te staan om de vordering toewijsbaar te achten, een oordeel waartegen middelonderdeel 1.1 tevergeefs een rechtsklacht heeft gericht. Het hof dat heeft geoordeeld dat [verweerster] voorshands heeft bewezen dat [eiser] uit hoofde van geldlening een bedrag schuldig is aan haar overleden echtgenoot, heeft dan ook zijn oordeel dat [eiser] niet in het hem opgedragen tegenbewijs is geslaagd vooral gebaseerd en ook kunnen baseren op de overweging dat [eiser] niet heeft kunnen verklaren waarom meerdere getuigen het bestaan van deze schuld - die volgens het hof niet kan worden verward met de schuld van SBN - bevestigen. Het oordeel van het hof dat de aanwijzingen voor het bestaan van een op [eiser] rustende schuld aan zijn zoon uit hoofde van geldlening zwaarder wegen dan de onduidelijkheden en tegenstrijdigheden omtrent de wijze waarop de schuld is ontstaan, berust op een aan het hof voorbehouden waardering van het bewijs dat in cassatie niet op juistheid kan worden getoetst. Onbegrijpelijk is het niet noch onvoldoende gemotiveerd. Dat wordt niet anders door de omstandigheid dat deze getuigen hun wetenschap (zeggen te) ontlenen aan anderen, zeker niet nu het gaat om wetenschap die is ontleend aan [eiser] zelf (de verklaringen van [getuige 1] en [getuige 2]) alsmede aan diens boekhouder [betrokkene 2] (de verklaring van [de notaris]). Ook middelonderdeel 1.2 wordt derhalve vergeefs voorgesteld.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/67f0affde944f9db53462b2ab389cc3faf668002af04a3033d3320054ba6b250 | shasum -a 256