Alinea 45 Parket bij de Hoge Raad 15 september 2006

11. Middelonderdeel 2 richt zich tegen rechtsoverweging 10 van het eindarrest, waarin het hof zijn oordeel dat in de verhouding tussen [verweerder 2] als eigenaar van perceel [A 001] en de Stichting als eigenares van perceel [A 003] geen sprake is van een buurweg, motiveert met de overweging dat niet is komen vast te staan dat [verweerder 2] of zijn rechtsvoorgangers aan de Stichting of haar rechtsvoorgangers toestemming heeft verleend de reed als uitweg voor perceel [A 003] te gebruiken, dat door de rechtbank onweersproken is overwogen dat in ieder geval sinds 1984 de reed door de Stichting c.s. is gebruikt doch dat het hof van oordeel is dat uit het enkele gedogen van dit gebruik door [verweerder 2] tot 1 januari 1992 geen stilzwijgende toestemming van de reed als buurweg kan worden afgeleid. Het middelonderdeel klaagt dat het uitgangspunt van het hof dat voor het ontstaan van een buurweg een expliciete toestemming van de rechthebbende noodzakelijk moet worden geacht, rechtens onjuist is aangezien het hof aldus miskent dat een buurweg kan ontstaan door een uitdrukkelijke of stilzwijgende wilsverklaring van de rechthebbende, welke bestemming ook uit de gedragingen van de rechthebbende kan worden afgeleid. Betreft het, aldus het middel, een weg die, zoals in het onderhavige geval, reeds lang gemeen in gebruik is, dan zullen de gebruikers zich kunnen beroepen - zoals de rechtbank terecht heeft overwogen - op een bezit van het recht buurweg, welk bezit een vermoeden van recht kan opleveren. Het onderdeel klaagt dat indien het hof dit niet heeft miskend, zijn oordeel onbegrijpelijk is nu in het licht van de stellingen van de Stichting niet valt in te zien waarom het gebruik van de reed niet een zodanig vermoeden kan rechtvaardigen.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/0697c1fee735ce28b8e718ba83f631094ff83ca86536b0f64bc87a420ca3d934 | shasum -a 256