Alinea 25 Parket bij de Hoge Raad 3 november 2006

1.5 De bank heeft geconcludeerd tot niet-ontvankelijkverklaring, althans afwijzing van de vordering. Zij heeft zich op het standpunt gesteld dat de kantonrechter niet bevoegd is van het geschil tussen haar en [verweerster] kennis te nemen, nu in het Deelakkoord de CAO-adviescommissie als beroepsinstantie is aangewezen en [verweerster] het geschil op grond van het Deelakkoord aan de CAO-adviescommissie heeft voorgelegd. Volgens de bank heeft [verweerster] met het Deelakkoord en de in punt 4 daarvan omschreven wijze van berekening van de stimuleringspremie ingestemd door in te gaan op het aanbod op basis van het Deelakkoord de arbeidsovereenkomst tegen betaling van de stimuleringspremie te beëindigen. Weliswaar is in de beëindigingsovereenkomst een niet correcte berekening van de stimuleringspremie opgenomen, maar dat brengt niet met zich dat de bank is gehouden het niet correct berekende bedrag te betalen. Wel is denkbaar dat door de vermelding van een onjuist bedrag bij [verweerster] een wilsgebrek ten aanzien van het beëindigen van de arbeidsovereenkomst heeft bestaan, maar [verweerster] heeft (daartoe in de gelegenheid gesteld door de CAO-adviescommissie) niet alsnog ervoor gekozen de arbeidsovereenkomst voort te zetten. Voor het geval dat de kantonrechter zou oordelen dat overeenstemming bestaat over betaling van het in de beëindigingsovereenkomst genoemde (en niet correct berekende) bedrag, heeft de bank zich op dwaling beroepen en in voorwaardelijke reconventie gevorderd voor recht te verklaren dat de beëindigingsovereenkomst op grond van dwaling nietig is. In verband met de vraag of de bedoelde dwaling in de risicosfeer van de bank is gelegen, heeft de bank zich mede erop beroepen dat [verweerster] de gemaakte fout ook zelf had kunnen opmerken (zie in het bijzonder de conclusie van dupliek onder 19).

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/c7ff7be33fb6c4920db4c132901c6a1da835bfa270c620e604e290c416c0460b | shasum -a 256