Alinea 40 Parket bij de Hoge Raad 3 november 2006

2.1 Het is opmerkelijk dat noch de kantonrechter, noch het hof uitdrukkelijk over het karakter van de aan de CAO-adviescommissie opgedragen geschillenbeslechting heeft beslist. Voor een zodanige beslissing bestond mijns inziens alle aanleiding, nu partijen zich in verschillende zin over het karakter van die geschillenbeslechting hebben uitgelaten. Naar althans de kantonrechter heeft begrepen, heeft de bank zich op "een geldig beding tot arbitrage" beroepen (zie het vonnis van 27 januari 2004 onder 3b, eerste alinea, slot). Zeer consistent is de bank in de door haar gebruikte terminologie overigens niet geweest. Zo heeft zij in de stukken van de feitelijke instanties ook wel van "een bindend advies" gesproken (zie conclusie van dupliek in conventie tevens conclusie van repliek in reconventie, onder 7: "Zo bezien organiseert [verweerster] een feitelijke instantie erbij en zorgt zij ervoor dat na een bindend advies alsnog een volle toetsing zou kunnen plaatsvinden. Dat is onacceptabel."). [Verweerster] heeft zich (vooral in appel) op het standpunt gesteld dat de in het Deelakkoord voorziene geschillenbeslechting strekt tot een bindend advies; zie bijvoorbeeld haar memorie van antwoord onder 12, waarin zij het standpunt heeft ingenomen dat "(i)ngevolge een arrest van de Hoge Raad van 9 november 2001 (NJ 2001/692) is vereist dat de bank en [verweerster] ondubbelzinnig een bindend adviesovereenkomst zijn aangegaan. [Verweerster] is van oordeel dat daarvan geen sprake is, nu in de beëindigingsovereenkomst zelf niet wordt gerept over een bindend advies (...)".

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/c7ff7be33fb6c4920db4c132901c6a1da835bfa270c620e604e290c416c0460b | shasum -a 256